Al vanaf de eerste keer leek het te bizar voor woorden. Ik wist niet eens wie je was en dat je bestond, maar toch weet ik zeker dat jij het moet zijn.
Op de één of andere manier kan ik je niet los laten en ik weet ook niet wat de toekomst ons nog zal brengen.
Toch weet ik zeker dat ik graag bij jou wil zijn. Het is die blik die mij het leven onmogelijk maakt en het zijn de woorden waardoor ik verstijf. De vraag is dan ook of ik zo wel kan leven. Voorheen heb ik mij nooit beseft dat iemand zoveel met je kan doen.
Koossie heeft er al een keer een liedje over gezongen “Zijn het je ogen? Is het je lach? Is het je stem? Zijn het de woorden die je zegt als ik dicht bij je ben?”. Ok, je hebt die mooie blauwe ogen en ja je hebt ook een mooie lach…. Pffff en ja ik moet toegeven de rest is ook gewoon top.
Daarom hoop ik nog vaak te kunnen genieten van jou aanwezigheid. Te zien hoe de zon glinstert op je mooie blonde haar terwijl wij op het terras zitten langs de boulevard en lekker tegen je aan te kunnen kruipen tijdens die gure winteravond al kijkend naar die goeie film.
God wat ben ik blij om jou weer te zien na die lange dag werken. Weer te kunnen praten over al die dingen die je hebt beleefd en allerhande gekkigheid te kunnen beleven.
Iedere dag vraag ik mij af wat mij vanavond weer zal brengen en mijn hart slaat op hol als ik denk aan het moment dat ik je weer een mooie dag mag wensen.
Nu weet ik dat je moet kijken in de toekomst en het verleden moet laten rusten.
Toch denk ik vaak…. HAD ik het je maar verteld.
Liefs Arvid
Het was een gure zondag middag in de herfst. Wolken trokken over en het begon zachtjes te regenen. De geur van nevel en mist kwam door het open raampje, toen Mariska net terug was van een strandwandeling met Marco.