Het moment moment dat jij in mijn leven kwam leek alles nog zo leuk en vanzelfsprekend.
We hadden altijd een hoop lol en ik denk altijd nog graag terug aan die tijd.

Ik ben zelf zo ontzettend blij dat juist ik diegene ben die daar in 1993 naar de “grote” school toe mocht. Meisjes boeide mij nog niet zoveel en ik wist ook nog niet dat de aandacht die ik kreeg te maken had met de mensen die ik kon boeien.

Even later kwam jij dan toch als spontane meid vastbesloten in mijn beeld. We gingen altijd met zijn allen op de fiets naar school, maar daar kwam dan toch in de winter van 1994 verandering in. Jij had de moed al bijna opgegeven en toen kwam ik als Jan Lul nog even om de hoek dat ik van gedachten was verandert. Als een klein kind vroeg ik in de keuken bij je ouders vlak voor de verhuizing of je verkering met mij wilde. Ik heb je misschien wel 3x ja laten zeggen.

En dat was voor mij het echte begin van de puberteit. Je eerste echte vriendin en dus een echte stap naar de toekomst. Je ziet elkaar in de pauze op school en vele middagen zit je bij elkaar thuis. Dan ga je bij de families langs en lijkt alles zo vanzelfsprekend. Na een leuke tijd komt er dan toch het moment dat we zonder elkaar verder moeten. Ik hoopte uiteraard dat ik niet te jaloers zou zijn en je een leuke vriend zou krijgen.

Zo gezegd zo gedaan. Je krijgt al snel een toffe vriend en wij spreken elkaar niet zoveel meer tot het moment dat de vriendengroepen elkaar min of meer kruizen. Ik kon het altijd goed met hem vinden, maar toch hebben wij nooit echt meer met elkaar gesproken. Op zich is dit geen probleem, want we wonen allemaal bij elkaar in de buurt dus we hebben nog genoeg tijd om elkaar tegen te komen.

Tot ik afgelopen zaterdagochtend vroeg geconfronteerd wordt met het verhaal dat je een enorm moeilijke tijd bent ingegaan en dat er een kans bestaat dat we het er nooit meer over gaan hebben. Voor mij gevoel zou dat niet kunnen bestaan en ik ben dan ook in gedachten bij je. Aan deze gedachten heb je misschien nu helemaal niets, maar ik hoop gewoon dat we het er over 40 jaar nog eens over kunnen hebben.

Voor nu kan ik alleen maar hopen dat het zo goed en kwaad als het gaat alleen weer op zijn pootjes terecht komt.

Ik denk aan je.

Liefs Arvid