Het is alweer de laatste zondag van september en als ik naar buiten kijk is het redelijk bewolkt en je ruikt je geur van herfst door het raam. Waarom heb ik dan ook afgesproken om zo vroeg te gaan hardlopen na een avondje weg te zijn geweest.
Toch voel ik mij alweer snel goed en spring na het douchen in de auto om samen met mijn afspraak het bos in te rennen en ons een uurtje uit te leven op het parcours.

Ondertussen is de zon doorgebroken en lijkt het warm te gaan worden. Mijn afspraak gaat naar de tennisbaan en ik besluit thuis om nog even wat te gaan werken, maar omdat ik mijn gedachten er niet toe kan zetten heb ik jou maar gebeld en ik was zo blij om je weer even te horen.

We besloten om naar de dijk te gaan en even de wind door onze haren te laten waaien. Mijn god als ik er nu weer aan terug denk voel ik mij weer een koning te rijk. Op de een of andere manier maakt het niet uit wat je doet of zeg, maar het maakt mij gewoon een gelukkig mens. We besloten om op een bankje te gaan zitten en daar hebben we voor het gevoel uren naast elkaar gezeten zonder ook maar een woord te wisselen.

Het was eigenlijk gewoon goed zo en we wisten eigenlijk toch niet wat we tegen elkaar moesten zeggen. We kennen elkaar immers heel goed en het gevoel is ook goed, waarom zou je dan nog heel veel woorden gaan gebruiken. Je ging nog even wat dichter tegen mij aanzitten en toen wist ik het zeker.

Jij bent bent voor mij erg belangrijk en ik wil je niet kwijt. Hoewel ik het je wel wilde vertellen kreeg ik het niet over mijn lippen en weet je nog niet hoe hoog het mij zit. Maar weet je dat ik het eigenlijk niet zo erg vind zolang ik maar weet dat ik nog lang met jou om mag gaan.

Op een gegeven moment besloten we weer terug te lopen naar de auto, want het was ondertussen alweer donker geworden. Je stapte de auto in en keek mij ineens aan op een manier die ik nog niet van je kende. Was het nu angst of juist verliefdheid… Mijn maag draaide om en op zachte toon begon je te praten tot ik besefte dat ik gewoon thuis zat er bleek dat ik aan het dagdromen was.

Toch ben ik blij dat ik deze ervaring weer heb mogen meemaken en nu ga ik mij voorbereiden op het uitstapje, want zo meteen naar Ciske de musical in Scheveningen.

Dus ik wil je nog wel zeggen… Tot snel.

Liefs Arvid

Wanneer geef jij je bloot, laat jij jezelf eens zien
Ben je bang voor anderen of voor jezelf misschien
Ik probeer je scherp te volgen, toch blijf je vaag voor mij
En voor ieder antwoord dat je geeft komt er weer een raadsel bij

En je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
Je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht

Al dring ik bij je aan, zit ik op je huid
Ik kom nooit dichter bij jou zelf, je vlucht steeds voor me uit
Zal ik ooit te weten komen, wat gaat er in je om
Of wil je een mysterie zijn, waar ik nooit achterkom

En je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
Je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht

Achter iedere deur die ik open doe
doe jij een andere deur weer dicht
en zo blijf je verborgen,
nooit wordt er meer dan een tip
van de sluier opgelicht

Bovenstaande is een letterlijke quote van Boudewijn de Groot.
Het is de waarheid zoals ik het zie dan.
Hoe meer ik zeg dat ik je leuk vind, hoe minder jij reageert.
Hoe aardig ik mijn berichten op stel, hoe botter jij wordt.
Hoe meer xxx-jes ik in mijn sms-jes zet hoe minder jij er zet.
En hoe leuker ik jou ga vinden hoe meer aftand jij creëert.

Ik moet wel toegeven da mijn eerste aanpak door middel van
bluf te roepen ook niet ideaal is, maar ik weet wel dat men
spelenderwijs elkaar wel beter leert begrijpen dan.
Jij vond in deze gevallen dat ik jou niet serieus nam en
daarom wil ik dat niet meer zeggen, want ik wil je daarin geloven.
Maar wat blijkt nu… Je begint te grappen over situaties waarin
je zelf normaal heel gesloten bent en je reageert niet op signalen
van mij waarmee ik een stukje zekerheid probeer te vergaren.

Weet je… Ik mag het ook niet van je verlangen en het is misschien
ook mijn eigen schuld dat ik het allemaal zo ver laat komen.
Ik weet dat ik je erg leuk vind, maar juist jij zorgt ervoor
dat mijn respect voor jou afstandelijk ervoor zorgt dat ik nu
niet goed meer weet wat ik moet.

Het is nu ondertussen al zondag geworden en ik kom net terug van
een bbq bij een oud werkgever vandaan waar iedereen het reuze naar
zijn zin had. En ja ook ik had het naar mijn zin zullen de andere
gedacht hebben, maar ik zat met mijn puberhoofd te piekeren over jou.

De toekomst zal uitwijzen wat dit wordt, maar ik weet alleen zeker
dat ik als oudste niet weet hoe ver jij bent en wat jij denkt.
Daarom zeg ik je hierbij maak een keus… Wat wil je?

“Achter iedere deur die ik open doe
doe jij een andere deur weer dicht”

Ik hou van je…

Liefs Arvid

Bright Eyes, nu weet ik het.

Waar ik moet beginnen weet ik zelf ook niet zo goed, maar wat nog veel erger is dat ik niet weet hoe ik het moet gaan zeggen ofwel schrijven in dit geval.

Toch vind ik het belangrijk dat je weet dat ik zo blij ben dat ik jou heb leren kennen.
Ondanks dat je kort geleden aan mij bekend hebt gemaakt wat jij voor mij voelt heb ik tegenover jou alleen maar gedaan alsof ik het wel begreep en probeer ik jouw zo goed en zo kwaad als het gaat te begeleiden in het idee dat wij gerust nog wel normaal met elkaar om kunnen gaan en ik niet zal veranderen.

Een ding is zeker… Ik luister naar je met heel mijn hart en ik zou het verschrikkelijk vinden als jou ooit iets erg zou overkomen. Misschien is het ook maar goed dat jij niet weet dat wat jij voor mij voelt ook andersom zo is, want ik weet zeker hoe jij dan zou reageren: “jij bent toch zo van het open en eerlijker”. Met deze wetenschap moet ik dus wel mijn mond houden en is dit een van mijn meest bijzondere geheimen.

Geheim houden dat je iemand leuk vind en zelfs nog weleens van iemand dromen alsof je al jaren lang een relatie hebt. Dat is op zich geen gek idee, maar wel als je weet dat het niet mag. De reden? Die laten we maar in het midden, want dat leverd misschien onnodig stof op.

Kolere waar ben ik nu weer in terecht gekomen. Ik zou bijna willen zeggen dat ik je nooit had ontmoet, maar het is juist jouw persoonlijkheid waardoor ik in deze nazomer gewoon de vlinders in mijn buik heb.

Ohoh, ik bedenk mij nu opeens dat ik dus misschien weleens verliefd zou kunnen zijn. Hoewel wij niet overdreven veel contact hebben ben ik blij dat ik je ken. Je zou best mogen weten dat je een welkome verrijking ben geworden en dat jij mij misschien wel het vijfde inzicht heb gegeven.

Maar goed jij bent verliefd op mij en voor mij voelt het alsof het probleem bij mij ligt.

Weet jij misschien wat ik moet doen lieverd? Jij bent een topper en de toekomst zal het uitwijzen.

Liefs Arvid