Ze lopen naar de woonkamer en Jolanda wijst naar een envelop op de salontafel. Jessica begint een beetje te blozen en pakt de rode envelop van de tafel en met een sierlijke beweging trekt ze de strik die er omheen zit los.

Ze kijkt nog even met een schuine blik naar Jolanda en haalt een waarde-cheque voor een weekend “de Zwaluwhoeve” tevoorschijn. Jessica begrijpt niet helemaal waar dit voor is, maar voordat ze de kans krijgt zegt Jolanda dat ze het weekend heeft gewonnen op de radio en dat ze het leuk zou vinden als Jessica met haar mee zou gaan.

Jessica vliegt haar vriendin in de armen en zegt dat ze natuurlijk met haar mee wilt gaan. Alleen is er nog een ding waar Jolanda haar op moet wijzen, want het is wel voor het komende weekend. Nou al moet ze bergen verzetten, Jessica is vastbesloten en wil nu wel weer eens wat leuks meemaken.

Als ze samen even op de bank zitten te babbelen besluiten om samen te gaan shoppen in de stad. Het is zoals iedere dinsdag altijd gezellig druk op de markt en de meiden vinden het dan ook heerlijk om even langs alle kraampjes te struinen. Gewoonte getrouw gaan ze ook altijd even langs het Stadscafe waar ze met een hapje altijd nog even de laatste roddels doornemen.
Zo weet ze te vertellen dat Bianca en Stefan op het punt hebben gestaan om elkaar te verlaten dat Bianca zwanger schijnt te zijn.

Nou dat van Bianca ia ook wel een vaag verhaal hoor, want ze weet zelf niet eens zeker van wie dat kind is en ik wist überhaupt niet dat ze ineens van de mannen is. Verteld Jolanda op een beetje sarcastische manier terwijl Jessica een beetje wit wegtrekt.
Plotseling springt Jessica op en rent naar het toilet.

Het duurt even en dan komt Jessica met rode ogen en een bleek gezicht weer naar het tafeltje lopen… “Wat is er nou ineens met jou aan de hand?” vraagt Jolanda verbaasd.

Wordt vervolgd.

Een fietser schiet rakelings langs auto en Jessica voelt haar hart in haar keel kloppen. Nog even kijkt ze door haar achteruitkijkspiegel en ziet dat de fietser zijn middelvinger naar haar opsteekt. Ze zet haar auto even langs het bollenland en kijkt terwijl ze tegen de auto aan leunt over de velden.

Ze beseft dat het nu achter de rug is en besluit om niet meer naar de afscheid bijeenkomst te gaan. Eigenlijk wil ze nog maar een ding en dat is naar huis en haar bed in om zo snel mogelijk naar de volgende dag te gaan. Ze stapt weer in haar auto en met een rustig tempo rijdt ze over de b-wegen naar huis.

Terwijl Jessica naar binnenloopt zet ze de tv aan en loop direct door naar de keuken om een fles rosé uit koelkast te toveren. Al bibberend maakt ze de fles open en samen met wat stokbrood stationeert zij zich op de bank. Als Jessica een aantal kanalen is langs gezapt trekt ze de conclusie dat ze zich toch niet kan concentreren en gaat op de bank liggen met haar Ipod.

Het is een constant komen en gaan van gedachten die betrekking hebben op de crematie van Peter. En steeds komt het beeld weer terug dat ze hem voor het eerst zag liggen in de kist en het moment dat uiteindelijk de kist werd gesloten. De tranen stromen over haar wangen als ze denkt hoe oneerlijk het is dat juist heel veel onschuldige mensen te maken krijgen met deze vreselijke ziekte.

Er verstrijken een paar uur en het is ondertussen al vroeg in de avond als Jessica net klaar is met haar avondeten en zin heeft om even ontspannen naar een film te gaan kijken. Ze kijkt door haar collectie en besluit dat het de film “Ik omhels je met duizend armen.” word. De film is amper een halfuur bezig en Jessica valt al in slaap.

Met een stijve nek en kramp in haar rug wordt Jessica rond middernacht wakker. Een beetje slaapdronken verplaatst zij zich naar de badkamer om zich klaar te maken voor de nacht. Ze kijkt nog even op haar mobiel en ze ziet een bericht van Jolanda dat ze een kleine verrassing voor haar heeft en deze de andere dag wil komen ophalen.

De nacht verstrijkt en na een aantal keer wakker te zijn geweest is het dan toch echt tijd om haar bed te verlaten. Nog even een ontbijtje erin en Jessica stapt op haar fiets richting Jolanda. Als Jessica aangekomen is doet Jolanda de deur open en met een grote glimlach zegt ze dat snel binnen moet komen voor de verrassing.

Wordt vervolgd.

Shit, wat is er met je gebeurd man. Peter ligt vredig in het mooi opgemaakte bed opgebaard met naast hem wat foto’s en knuffels. Jessica knijpt wat met haar ogen en hyperventilerend voelt ze de aarde onder zich wegzakken. Ze pakt de hoek van het bed en begint er al huilend wat tegenaan te hangen terwijl een hoop gedachtes door haar heen schieten. Als ze Peter daarna wat beter bestudeerd ziet ze eigenlijk pas hoe erg hij er aan toe is. En er lijkt zelfs wel wat oogwit tussen de zijn leden vandaan te komen.

Hevig aangedaan loopt Jessica wat heen en weer door de kamer en het ene na het andere zakdoekje word vol gesnikt. “Wat is er toch met je gebeurt? Hoe kan dit toch allemaal? Peter, ik vind het jammer dat ik je niet zoveel gezien heb, maar ik zal je nooit vergeten.” Mommelt Jessica zacht terwijl ze met prikkende ogen Peter aankijkt.

Na enkele minuten verlaat Jessica de kamer er besluit bij de vrienden van Peter te gaan zitten die zich in de tuin hebben verzameld. Gelukkig is iedereen erg ontspannen en leuke herinneringen aan het ophalen. Jessica vind het wel apart om zo te ervaren hoe andere mensen over Peter spreken, terwijl hun vrijwel niets weten van de Periode dat hij nog verkering had met Jessica. Dat geeft weer eens een beeld van de andere kant.

Als Jessica ’s avonds thuis komt besluit ze eerst nog even een film te kijken om een beetje moe te worden, want de volgende dag zal de crematie van Peter plaats vinden.
Als de film is afgelopen is Jessica even de hectiek vergeten en besluit om maar eens te gaan slapen.

De volgende dag gaat Jessica rond 11:00 uur naar Peter waar een paar vrienden en familie bij elkaar zijn om Peter naar zijn uitvaart te begeleiden. De tijd vliegt voorbij en voor Jessica het weet neemt iedereen voor het laatst afscheid en uiteindelijk zegt Patricia nog zacht iets tegen hem vervolgens wordt de kist gesloten.
En zo wordt Peter naar de rouwauto gereden om zijn laatste rit te maken in deze hoedanigheid.

Terwijl de auto zachtjes de straat uit rijdt sluit Jessica achter aan bij de familie in de stoet en op het moment dat ze op de openbare weg komen staan daar ineens ongeveer dertig auto’s te wachten die ook op deze manier de laatste eer aan Peter willen tonen. Jessica bekijkt het met open mond en beseft dat het wel heel mooi is dat iedereen Peter en Patricia zo’n warm hart toedraagt.

Eenmaal in het crematorium aangekomen wordt Jessica samen met de familie via een aparte ingang naar binnen gelaten alwaar ze even moeten wachten op de voorbereiding. Eerst worden de dragers weg geroepen en daarna mag de delegatie plaats nemen. Jessica voelt zich wel een beetje alleen daar tussen al die mensen, maar ze beseft heeft goed dat het al heel bijzonder is dat ze het van zo dichtbij mag en kan meemaken. Het duurt nog heel even en dan ineens worden via een aparte deur ook de vrienden en kennissen van Peter binnen gelaten. Jessica blijft een beetje naar beneden kijken en voelt zich steeds minder op haar gemak.

Als iedereen binnen is en de ceremoniemeester zijn woordje heeft gedaan wordt gaan er twee grote deuren open en de dragers brengen de kist naar zijn plaats. Nadat de stukjes verteld zijn en de muziek heeft gespeeld is er voor iedereen terwijl ze naar buiten lopen nog even de gelegenheid om langs de kist te lopen en een groet te brengen.
Met lood in haar schoenen loopt Jessica langs de kist en als ze even een klein woordje doet laat ze nog even haar vingers over het witte hout van de kist glijden.

Aansluitend is iedereen uitgenodigd om nog een drankje te doen in een gehuurde ruimte waar Peter vroeger wel vaker kwam. Jessica loopt over het pad van het crematorium en kijkt wat doelloos om zich heen. In de verte ziet ze nog een ander ex-vriendje van vroeger in de auto stappen en hier en daar herkent ze nog wat andere mensen. Een gevoel van onbehagen kruipt over haar heen en beseft dat het zo wel goed is.

Waarom zou ze daar nu nog naartoe gaan? Dan ziet ze daar al die vrienden en familie die elkaar opvangen en dan sta je daar dan met een drankje te kijken naar de menigte en te luisteren die je alleen nog maar minder op je gemak stelt. Toch besluit Jessica, maar die kant op te rijden en met rustig tempo rijdt ze over een slingerende b-weg. Haar gedachten nemen haar even mee naar de laatste momenten dat ze Peter zag voor haar vakantie.

Als Jessica even niet oplet ziet Jessica ineens wat in haar ooghoeken en trap keihard op haar rem.

Wordt vervolgd.

Patricia is erg rustig, maar klinkt toch iets wat verward. Jessica voelt zich een beetje ongemakkelijk tot Patricia zegt dat de crematie hoogst waarschijnlijk pas een maandag plaats zal vinden. Jessica bedankt haar voor het antwoord en hangt met een dubbel gevoel op.

Simon die naast Jessica staat slaat een arm om haar heen en vraagt of ze nu weet wanneer ter aarde bestelling van Peter zal plaats vinden. Als Jessica zegt dat het pas een maandag waarschijnlijk zal zijn voelt zij zich ineens helemaal leeg. Het gevoel van verdriet wil ineens niet meer doordringen.

Hoewel Jessica haar maag wel een beetje storing heeft zorgt het warme weer, de palmbomen en de camping toch wel voor een bizarre situatie. Jessica vraagt zich ineens ook af of ze wel voldoende aandacht aan peter heeft geschonken.

Als Jessica een tijdje voor zich uit staart ziet ze alle mooie momenten die zij met hem heeft gekend voorbij komen. Niet alleen de periode dat ze een relatie hadden, maar vooral ook de dingen er omheen. En dan met name die paar keer dat ze hem nog gezien heeft tijdens zijn ziekbed.

En dan bedenkt ze ineens het moment van het trouwen. Juist, omdat Peter eerder dan verwacht werd opgegeven heeft Patricia met veel steun van anderen de geplande bruiloft een paar maanden terug weten te halen, zodat hun het zeker zouden meemaken. Het was een koude winderige dag in april en wat zagen ze er gelukkig uit samen. Dit was een moment waarop Pater nog straalde de verliefdheid van hun af spatte.
Het ironische was wel dat terwijl ze de kerk binnen liepen in de stralende zon er een wolkendek over de stad trok die na de voltrekking ineens weer verdween.
Het leek wel alsof de zon rekening had gehouden met die mooie dag.

Dan kijkt Jessica opeens weer op en een beetje verslagen besluit ze te gaan douchen, waarna ze met het hele gezin op pad zijn gegaan om de gedachten even ergens anders op te zetten.

De dagen verstrijken en op zaterdag als Jessica ’s avonds met het vliegtuig naar huis zal vertrekken gaan ze met zijn allen eerst nog een dag naar Barcelona waar ze een dagje gaan cultuur snuiven en genieten van een lekkere tapas hap. En met Park Güell en Sagrada Família in het hoofd vertrekken ze naar het vliegveld om Jessica af te zetten.

Het is druk in de vertrekhal en Jessica neemt vluchtig afscheid van het gezin. Dit doet zij expres, want ze weet dat het anders huilen geblazen wordt. Maar terwijl ze Ronald, Denise, Simon en Tamara ziet weglopen glijden er toch wat tranen over haar wangen. Shit, wat een mooi vakantie was dat.

Eenmaal thuis gebracht door Dennis en een goede vriend vind Jessica de rouwkaart op mat. Dit contrast is wel heel raar, maar ze had ook niet anders gehoopt stiekem. Eenmaal op bed ligt Jessica nog even te malen, want ze heeft besloten om zondags op bezoek te gaan bij Peter.

’s Morgens vroeg kan Jessica al niet meer slapen en komt al redelijk op tijd haar bed uit. Nadat de wasmachine aan staat, ze ontbeten heeft en de rest van haar spullen heeft weggezet raapt ze alle moet bij elkaar en besluit naar Peter te gaan.

Met lood in haar schoen en toch vol goede moet gaat ze bij Peter het huis binnen. Er zijn een hoop mensen aanwezig en er hangt een rustige sfeer. Jessica voelt zich ineens erg alleen en blijft een beetje verstijfd staan tot er een meisje naar haar toe komt en vraagt of Jessica alleen naar Peter toe wilt.

Jessica knikt instemmend, waarop het meisje zegt dat ze dan nog even moet wachten, omdat de schoonzus van Peter nog boven is. Het lijkt ineens wel uren te duren, maar dan komt het bezoek terug de woonkamer in. “Ojee” Zegt de schoonzus: “Ik ben de bloemen vergeten bij hem te leggen.” Jessica zegt dat ze het niet erg vind als zij die nog even snel neerlegt. Ze wil wel alleen zijn met hem, maar ze heeft weleens vaker een overleden persoon gezien, dus die paar seconde kunnen er nog wel bij.

Ze lopen samen naar boven en de schoonzus van Peter gaat haar voor. Jessica neemt nog even een diepe zucht en ze loopt de kamer in. Even ziet Jessica zwart voor haar ogen en de paniek slaat toe. Tranen als tennisballen rollen over haar wangen en Jessica verstijfd. Dit kan niet…

Wordt vervolgd.