Ik moet je wat vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.
Het is iedere dag weer een strijd die gestreden moet worden en ik kom er maar niet uit.
Waarom heb ik jou zo hard nodig en waarom wil ik zo graag bij jou zijn.
Misschien is het wel, omdat je zo zacht bent of omdat je er altijd voor mij bent.

Ook was het afscheid vanmorgen weer zwaar en wilde ik niet bij je weg.
Het is natuurlijk ook niet niks als je al zo lang samen bent en eigenlijk nooit ruzie hebt gehad en eigenlijk ook niet zonder elkaar kan.

Door jou kom ik dan ook vaak in de zevende hemel en jij bent ook degene waarbij ik nooit last heb van schaamte.
Toch zou ik je liever niet meer willen kennen en ik denk dat het ook beter is als wij elkaar niet meer zouden zien.
Het zou mijn leven denk ik meer glans kunnen geven in dit korte leven zou ik dan ook meer kunnen meemaken.
Waarschijnlijk zal je het nooit begrijpen en ik weet wel dat het een feit blijft dat ik niet om je heen kan.

Het is ook geen onwil en niet, omdat ik niet van je hou.
Sterker nog, meer dan warmte en zachtheid geef je niet.
En alleen maar bij je liggen is voor mij eigenlijk niet genoeg om verder mee te kunnen.
Een gevoel van onmacht bekruipt mij en ik begin toch zo langzamerhand wel te beseffen dat ik niet om je heen kan.

Het is ook te naïef voor woorden en daarom wil ik zeggen dat ik jou voorlopig niet meer kwijt wil.

Jij bent er tenminste dag en nacht voor mij. Jij bent.. Mijn bed.
Oja, ik kom zo naar je toe, want ik ben bekaf.

Liefs Arvid