Julia de dwerg loopt op een kille nazomeravond op het zandpad in het bos naar Wimpie. Het begint al flink te schemeren en door de laagstaande zon ziet ze om de schaduwen van de bomen nog maar een paar lichtstralen. Julia versneld haar pas en wordt ineens een beetje bang, want het is de laatste tijd niet pluis in het bos.

Opeens hoort ze in de verte gekraak van takken. Julia verstijfd. Wat is dat nu? Ze kijkt bibberend om en ziet alleen maar het donkere pad achter haar. Julia loopt nu nog sneller door en houd haar oren goed open, als ze op een gegeven moment merkt dat het geluid sterker wordt en steeds dichterbij komt.

Julia zet het op een rennen en op dat moment kijkt ze achterom en ziet een schim uit de bossage komen. Shit dit is foute boel en Julia krijg het spaans benauwd. Terwijl de tranen over haar roze wangen biggelen rent ze de benen uit haar lijf. Wat moet die engerd…

“Hey jij daar? Stoppen nu.” Hoort ze roepen. Ineens struikelt Julia over een boomwortel en komt ten val. Doe mij alstublieft niets huilt ze… Ze voelt een hand op haar schouder en ze kijkt voorzichtig om. “Wees niet bang.” Eindelijk heb ik je gevonden. ” Het is Robin, de zoon van het boshoofd. “In het dorp vertelde ze dat je net weg was.” Julia die nog helemaal in de war is gaat tegen een boom aan zitten en kijkt vragend naar Robin. “Wat wilt u van mij?”
Robin kijkt Julia diep in haar ogen en zegt “Ik kan jou niet vergeten sinds ik je gezien heb bij de Miss Bos Verkiezing”.

Julia bloost en voelt een warm gevoel in haar buik. Ze geen idee wat ze ermee aanmoet en een waas van extase komt nu over haar heen. Shit, dat is waar ook. Nu ziet ze het. Het is die knappe jongen die haar heeft geholpen toen ze van het podium af viel. Voor Julia staat de wereld even stil en Robin komt met zijn gezicht dichterbij. Julia zet haar zachte lippen op die van Robin en….

PIEP PIEP PIEP. “Godver de godver.” De wekker gaat en Julia wordt wakker met een raar gevoel in haar maag. Had het nou niet even langer kunnen duren? Het begon net leuk te worden. Julia stapt haar bed uit en springt onder de douche. Nog met Robin in haar gedachte voelt ze hoe de warme stralen over haar lichaam glijden. Ineens realiseert ze zich dat het water al bijna een kwartier stroomt en zij nog steeds met haar hoofd in die droom zit.

Wat betekent dit? Ik ben benieuwd.

Liefs Arvid

Hey wat zie ik daar, het is een oude bekende die ik herken als de duisternis. Ik wil graag even met je praten, omdat een gedachte langzaam naar mij toekomt en zijn zaadjes heeft gepland terwijl ik lag te slapen. En de gedachte die gezaaid is blijft maar hangen.
Met het geluid van de stilte.

In onrustige dromen loop ik alleen in kleine straatjes op een ongelijk klinkerpad met lantaarns die half flikkerend de straat verlichten draai ik mijn kraag in de vochtige lucht van neonlicht die de nacht verdeeld.
En het raakt het geluid van stilte.

En in het naakte licht zag ik tienduizend mensen, misschien meer. De mensen praten zonder te spreken en de mensen horen zonder te luisteren. Mensen schrijven liedjes die stemmen normaal niet vertellen en wat niemand durft te zeggen.
En het verstoord het geluid van de stilte.

Tegen “sukkels” zei ik: “Je weet niet het niet, maar stilte groeit als kanker. Luister naar de woorden die ik jou zou kunnen leren en pak mijn armen die jou kunnen bereiken.”
Maar mijn woorden vielen als regen naar beneden en echoden…
In de waterputten van de stilte.

En de mensen beginnen te buigen en te bidden naar de neon god die ze gecreëerd hebben.
En het teken flitste uit zijn waarschuwing, in de woorden dat het vormt.
En de woorden vormen samen: “De woorden van de profeten zijn geschreven op de muren en metro gangen.”
En ze fluisteren het geluid van de stilte.

Liefs Arvid