Bright Eyes, nu weet ik het.

Waar ik moet beginnen weet ik zelf ook niet zo goed, maar wat nog veel erger is dat ik niet weet hoe ik het moet gaan zeggen ofwel schrijven in dit geval.

Toch vind ik het belangrijk dat je weet dat ik zo blij ben dat ik jou heb leren kennen.
Ondanks dat je kort geleden aan mij bekend hebt gemaakt wat jij voor mij voelt heb ik tegenover jou alleen maar gedaan alsof ik het wel begreep en probeer ik jouw zo goed en zo kwaad als het gaat te begeleiden in het idee dat wij gerust nog wel normaal met elkaar om kunnen gaan en ik niet zal veranderen.

Een ding is zeker… Ik luister naar je met heel mijn hart en ik zou het verschrikkelijk vinden als jou ooit iets erg zou overkomen. Misschien is het ook maar goed dat jij niet weet dat wat jij voor mij voelt ook andersom zo is, want ik weet zeker hoe jij dan zou reageren: “jij bent toch zo van het open en eerlijker”. Met deze wetenschap moet ik dus wel mijn mond houden en is dit een van mijn meest bijzondere geheimen.

Geheim houden dat je iemand leuk vind en zelfs nog weleens van iemand dromen alsof je al jaren lang een relatie hebt. Dat is op zich geen gek idee, maar wel als je weet dat het niet mag. De reden? Die laten we maar in het midden, want dat leverd misschien onnodig stof op.

Kolere waar ben ik nu weer in terecht gekomen. Ik zou bijna willen zeggen dat ik je nooit had ontmoet, maar het is juist jouw persoonlijkheid waardoor ik in deze nazomer gewoon de vlinders in mijn buik heb.

Ohoh, ik bedenk mij nu opeens dat ik dus misschien weleens verliefd zou kunnen zijn. Hoewel wij niet overdreven veel contact hebben ben ik blij dat ik je ken. Je zou best mogen weten dat je een welkome verrijking ben geworden en dat jij mij misschien wel het vijfde inzicht heb gegeven.

Maar goed jij bent verliefd op mij en voor mij voelt het alsof het probleem bij mij ligt.

Weet jij misschien wat ik moet doen lieverd? Jij bent een topper en de toekomst zal het uitwijzen.

Liefs Arvid

Er is een dag waarop het begon.
Het is meteen de dag die je jezelf niet kan herinneren.
Toch is het de dag dat je het wel begon te leren.
En tegelijkertijd is het de dag waarop je het nog niet kon beseffen.
Het is de dag waarop je begon met je gevoelens te ontwikkelen.
Stom, want je weet niet eens wat je die dag voelde.

Door deze onwetende wijsheid ben je dus eigenlijk wie je nu bent en sta je waar je nu staat.
Maar weet je eigenlijk wel wie je bent?
En weet je wel waar je nu staat?
Laat ik het anders vragen.
Wie ben je?
Waar sta je?

Hoe is het toch zover gekomen dat je op dit punt terecht bent gekomen, terwijl je denkt dat je zelf de keuzes hebt gemaakt of hebt moeten kiezen voor de keuzes die je hebt gemaakt.
Het lijkt er namelijk op dat van alle dingen die jij meemaakt het meeste afhangt van wat er direct om jou heen gebeurt en niet van de keuzes die jij maakt.

Één ding staat als paal boven water.

Het leven is mooi al je maar ziet.
Als je maar ziet van wat de wereld bied.

Liefs Arvid

Het was een gure zondag middag in de herfst. Wolken trokken over en het begon zachtjes te regenen. De geur van nevel en mist kwam door het open raampje, toen Mariska net terug was van een strandwandeling met Marco.

Dit was het ideale moment om weer eens als van ouds samen een filmpje te kijken op de bank. Terwijl Marco twee flinke koppen thee maakt en de m&m’s op tafel zet. Sluit Mariska de gordijnen en zet wat kaarsjes aan.

Nadat de film is afgelopen kijkt Marco diep in de ogen van Mariska en op dat moment valt er even een doodse stilte en Mariska krijgt een raar gevoel en begint ineens enorm te zweten. Als Marco vraagt wat er is beseft Mariska wat er aan de hand is.

“Marco is de ware.”

Liefs Arvid

Al vanaf de eerste keer leek het te bizar voor woorden. Ik wist niet eens wie je was en dat je bestond, maar toch weet ik zeker dat jij het moet zijn.
Op de één of andere manier kan ik je niet los laten en ik weet ook niet wat de toekomst ons nog zal brengen.

Toch weet ik zeker dat ik graag bij jou wil zijn. Het is die blik die mij het leven onmogelijk maakt en het zijn de woorden waardoor ik verstijf. De vraag is dan ook of ik zo wel kan leven. Voorheen heb ik mij nooit beseft dat iemand zoveel met je kan doen.

Koossie heeft er al een keer een liedje over gezongen “Zijn het je ogen? Is het je lach? Is het je stem? Zijn het de woorden die je zegt als ik dicht bij je ben?”. Ok, je hebt die mooie blauwe ogen en ja je hebt ook een mooie lach…. Pffff en ja ik moet toegeven de rest is ook gewoon top.

Daarom hoop ik nog vaak te kunnen genieten van jou aanwezigheid. Te zien hoe de zon glinstert op je mooie blonde haar terwijl wij op het terras zitten langs de boulevard en lekker tegen je aan te kunnen kruipen tijdens die gure winteravond al kijkend naar die goeie film.

God wat ben ik blij om jou weer te zien na die lange dag werken. Weer te kunnen praten over al die dingen die je hebt beleefd en allerhande gekkigheid te kunnen beleven.
Iedere dag vraag ik mij af wat mij vanavond weer zal brengen en mijn hart slaat op hol als ik denk aan het moment dat ik je weer een mooie dag mag wensen.

Nu weet ik dat je moet kijken in de toekomst en het verleden moet laten rusten.

Toch denk ik vaak…. HAD ik het je maar verteld.

Liefs Arvid