Er is een dag waarop het begon.
Het is meteen de dag die je jezelf niet kan herinneren.
Toch is het de dag dat je het wel begon te leren.
En tegelijkertijd is het de dag waarop je het nog niet kon beseffen.
Het is de dag waarop je begon met je gevoelens te ontwikkelen.
Stom, want je weet niet eens wat je die dag voelde.

Door deze onwetende wijsheid ben je dus eigenlijk wie je nu bent en sta je waar je nu staat.
Maar weet je eigenlijk wel wie je bent?
En weet je wel waar je nu staat?
Laat ik het anders vragen.
Wie ben je?
Waar sta je?

Hoe is het toch zover gekomen dat je op dit punt terecht bent gekomen, terwijl je denkt dat je zelf de keuzes hebt gemaakt of hebt moeten kiezen voor de keuzes die je hebt gemaakt.
Het lijkt er namelijk op dat van alle dingen die jij meemaakt het meeste afhangt van wat er direct om jou heen gebeurt en niet van de keuzes die jij maakt.

Één ding staat als paal boven water.

Het leven is mooi al je maar ziet.
Als je maar ziet van wat de wereld bied.

Liefs Arvid