Hey wat zie ik daar, het is een oude bekende die ik herken als de duisternis. Ik wil graag even met je praten, omdat een gedachte langzaam naar mij toekomt en zijn zaadjes heeft gepland terwijl ik lag te slapen. En de gedachte die gezaaid is blijft maar hangen.
Met het geluid van de stilte.

In onrustige dromen loop ik alleen in kleine straatjes op een ongelijk klinkerpad met lantaarns die half flikkerend de straat verlichten draai ik mijn kraag in de vochtige lucht van neonlicht die de nacht verdeeld.
En het raakt het geluid van stilte.

En in het naakte licht zag ik tienduizend mensen, misschien meer. De mensen praten zonder te spreken en de mensen horen zonder te luisteren. Mensen schrijven liedjes die stemmen normaal niet vertellen en wat niemand durft te zeggen.
En het verstoord het geluid van de stilte.

Tegen “sukkels” zei ik: “Je weet niet het niet, maar stilte groeit als kanker. Luister naar de woorden die ik jou zou kunnen leren en pak mijn armen die jou kunnen bereiken.”
Maar mijn woorden vielen als regen naar beneden en echoden…
In de waterputten van de stilte.

En de mensen beginnen te buigen en te bidden naar de neon god die ze gecreëerd hebben.
En het teken flitste uit zijn waarschuwing, in de woorden dat het vormt.
En de woorden vormen samen: “De woorden van de profeten zijn geschreven op de muren en metro gangen.”
En ze fluisteren het geluid van de stilte.

Liefs Arvid