Slecht nieuws

Patricia klinkt een beetje bezorgd en zegt dat het nu wel heel slecht gaat met Peter en de kans vrij groot is dat het nu geen weken meer duurt. Patricia verliest bijna haar stem en zegt dat het erg fijn is dat Patricia nog even belt en dat ze de dag daarop met het vliegtuig zou vertrekken. Patricia steekt haar een hart onder de riem en geeft aan dat het toch geen nut heeft om te blijven en dat er best wel een kans is dat Pater deze week misschien nog wel haalt.

Terneergeslagen legt Jessica de telefoon neer en legt uit aan haar ouders dat het nu wel heel slecht gaat Peter en hij waarschijnlijk nu heel snel zal overlijden. Haar ouders reageren vol begrip en hadden aan het gesprek al begrepen hoe laat het was.

De avond gaat snel voorbij en als Jessica afscheid heeft genomen van haar ouders gaat ze eerst thuis nog onder de douche om vervolgens met een dubbel gevoel weer onder de wol te gaan.

Het is vroeg in de ochtend als Dennis aan de deur staat om Jessica weg te brengen naar het vliegveld. Onderweg legt Jessica uit hoe het met Peter gaat en dat ze bang is dat hij tijdens haar vakantie dood zal gaan. Dennis reageert begripvol en geeft aan dat wanneer ze eerder terug vliegt hij haar graag weer op wil halen en ze bij hem en zijn vriendin altijd welkom is voor een babbel.

Na een lange reis arriveert Jessica in Spanje alwaar zij van het station wordt gehaald door Ronald en zijn vrouw Denise. Jessica legt direct uit hoe de vork in de steel zit en dat ze weleens eerder naar huis zou moeten. Het was weer een lekker begin van de vakantie, maar ook Ronald en Denise begrepen wel hoe het zal.

Al snel was de eerste dag voorbij en als Jessica ’s morgens wakker wordt kijkt ze als eerste op haar telefoon of ze een oproep gemist heeft. Tot haar schrik ziet ze dat ze vijf gemiste oproepen heeft, maar het blijkt allemaal onbelangrijk te zijn.

Die middag gaat Jessica samen Simon, de zoon van Ronald naar het strand. Simon is net zestien jaar, maar erg wijs voor zijn leeftijd. Jessica kan het dan ook goed met hem vinden en ze hebben reuze plezier samen. En terwijl Jessica bijna constant op haar telefoon kijkt gaat de dag voorbij.

’s Avonds is iedereen afgepeigerd en Jessica en Simon praten nog even na. Het is erg warm en ondanks haar vermoeidheid wil ze toch nog even bij Simon zijn op de een of andere manier. Simon is een gezellige jongen die soms wat rare uitspattingen heeft, maar Jessica weet wel dat hij geweest soms niet lekker in zijn vel zit door zijn verleden.

Zelf heeft Simon een jaar geleden een vriendin verloren aan kanker en daardoor heeft hij nog steeds moeite om te beseffen dat ze aan die vreselijke ziekte is overleden. Toch heeft Jessica juist misschien daardoor wel het gevoel dat ze het goed kan vinden met hem en rond twee uur ’s nachts besluiten ze na een zwaar gesprek om ook maar te gaan slapen.

Het is ondertussen woensdag acht uur in de ochtend als Jessica door het gekraak van de krekels en het heen en weer lopen van mensen langs de tent de slaap niet meer kan vatten. Ze besluit even met de laptop op internet te gaan en langzaam maar zeker komt de rest van het gezin ook te voorschijn. Eerst Simon en zijn zusje Tamara en later ook Denise en tenslotte Ronald.

Ronald zegt dat hij niet wil storen, maar er staan weer een paar gemiste oproepen gemist en misschien is het wel belangrijk. Jessica heeft het even niet door en zegt vrij laconiek dat Ronald maar even moet opnoemen wie er allemaal heeft gebeld.
Als Ronald zegt dat Patricia heeft gebeld beseft Jessica dat het foute boel is en ze belt haar direct op.

Patricia klinkt erg rustig en zegt dat het gebeurt is. Ze geeft aan dat hij een uur geleden voor de dokter er was op eigen kracht is overleden. Jessica is even stil en condoleert Patricia en wenst haar sterkte als ze ophangt. Ondertussen ziet de familie al aan het gezicht van Jessica dat Peter is overleden en ze beginnen bijna in koor te huilen.

Jessica zoekt even een plekje op in de grote tent probeert haar tranen de baas te worden. Simon en Denise lopen ook een beetje doelloos rond en Jessica beseft dat er dus toch een kans is dat ze eerder naar huis toe moet nu.

Na een paar uur belt Jessica toch op naar Patricia om te vragen wanneer Peter gecremeerd zal worden, want dan kan ze direct een vlucht terug boeken als het nodig is. In eerste instantie wordt er niet opgenomen, maar na een paar keer proberen heeft ze haar toch te pakken.

“Sorry dat ik je er nu mee lastig val, maar weet je al wanneer de uitvaart is?”

Wordt vervolgd.

Word ik belazerd?

Het is vijf uur op een gure herfstdag als ik na een lange werkdag thuis kom en gewoonte getrouw de televisie aan zet om te kijken of er nog wat nieuws is. Terwijl ik naar de beeldbuis staar raak ik in een diepe dagdroom die voor mijn gevoel meer lijkt op een nachtmerrie.

Ik zie niets achter mijn ogen, maar een koud gevoel van onbehaaglijkheid komt over mij heen. Het is dat gevoel waarbij je het idee hebt dat je wordt belazerd, maar er geen grip op hebt wat er aan de hand is.

Voor mij was er dan ook geen reden tot ongerustheid, maar na een paar was het gevoel nog onverminderd aanwezig. En ik besloot om maar eens vroeg mijn bed in te gaan wat uiteindelijk het slechtste idee bleek te zijn, want zelfs toen werd ik om de haverklap wakker met nog steeds hetzelfde gevoel.

Dit gevoel is ondragelijk, maar ik heb geen grond.
Weet jij wat er is? Laat het mij weten.

Liefs Arvid

Zichtbaar ziek

Jessica kijkt Liesbeth verschrikt aan en vraagt wat er aan de hand is. Waarop Liesbeth zegt dat ze het geen stijl vind dat Jessica ligt te kloten met een Marco die een relatie heeft met een goede vriendin van Liesbeth.

Jessica begrijpt dat er een misverstand in het spel is en legt Liesbeth uit dat de vriendin van Marco aan het werk is en Marco gewoon als normale vriend mee is naar het festival. “Je hoeft je niet zo druk te maken hoor, we zitten toch niet aan elkaar? En wij zijn hier als gewone vrienden, dus ik vrees dat je er naast zit.”

Liesbeth krijg heel even een rooie kop en zegt dat het wel goed zit en druipt af in de menigte terwijl Marco en Jessica nog eens smakelijk naar elkaar lachen om de aanname van de dag.

’s Avonds loopt Marco nog even met Jessica mee naar huis en belt een taxi om naar de trein te gaan. Voldaan van de drank en de muziek praten ze nog even na tot de taxi Marco ophaalt en in de duisternis richting het station rijdt.

Op maandagochtend komt Jessica moe op haar werk en ze heeft nog even geen puf om echt de dag in te gaan, maar na wat gegeten te hebben beurt ze alweer aardig op.

Rond een uur of tien belt ze even met Ronald, want ze zou nog iets voor hem regelen, maar lopende het gesprek vraagt ze of ze nog eens met hem mee mag varen in zijn boot.
Ronald begint een beetje te lachen en zegt dat ze volgende week anders naar Barcelona moet komen, want dan zit hij daar voor drie weken met zijn gezin.
Jessica zegt dat hij moet oppassen, want anders zit hij een week met haar opgescheept waarop Roland aangeeft dat hij een zijn vrouw het wel goed vinden.

En een uur later heeft Jessica ineens alles geregeld om te naar Barcelona te gaan. De vlucht is geboekt en nu is er geen weg meer terug. Jeetje wat is dat lekker, want het is alweer een paar jaar geleden dat ze op vakantie is geweest.

’s Middags krijgt Jessica het opeens op haar heupen, want ze voelt zich schuldig tegenover Peter. Ze weet dat hij heel erg ziek is en misschien gaat het wel fout terwijl ze op vakantie is… Gloeiende gloeiende. Jessica krijgt ineens een misselijk gevoel en ze besluit om direct naa hem toe te gaan.

Als ze aanbelt bij Peter doet Patricia met een glimlach de deur open en verwelkomt Jessica. Als Jessica de woonkamer binnenkomt ziet ze daar Peter als een zielig hoopje op de bank zitten. Met een brok in haar keel kijkt ze Peter aan waar letterlijk de tumoren zijn lichaam uitsteken. Shit, dit ziet er echt niet goed uit denkt ze bij haarzelf en blijft met stomheid geslagen zitten kijken naar hem.

Na een tijdje zit Jessica met Patricia te praten en ze zegt met een zwaar gevoel dat ze volgende week op vakantie gaat naar Barcelona. Patricia zegt opgewekt dat ze het heel erg leuk vind voor Jessica en ze heeft niet door dat Jessica zich erg opgelaten voelt. Toch probeert Jessica nog even aan te geven dat ze zich er wel lullig bij voelt, maar ze beseft ook wel dat Patricia natuurlijk met hele andere dingen bezig is .

Sterker nog, het lijkt wel alsof Patricia denkt dat het allemaal nog goed gaat komen met Peter die op de achtergrond bijna niets meer kan doen dan brommen en met zijn ogen knipperen. En na een paar uur stapt Jessica de deur uit en ze heeft het gevoel dat dit weleens de laatste keer was dat ze Peter kon zien.

De dagen verstrijken en op zondag gaat Jessica nog even langs bij haar ouders, want de volgende dag zal ze in het vliegtuig vertrekken en ze wil toch nog even afscheid nemen.
Haar ouders hebben allemaal lekkere hapjes op tafel gezet en ze zitten lekker te keuvelen over van alles en nog wat als haar telefoon gaat.

Ze pakt haar telefoon uit haar tas en ze ziet dat Patricia belt. Dat is gek, want die belt haar nooit. Jessica kijkt even met een angstige blik naar haar moeder en neemt op…

Wordt vervolgd.

Nummer 1

Zijn het je ogen? Is het je lach? Zijn het de woorden die je zegt als ik dicht bij je ben? Dit zijn de eerste vragen die bij mij op komen als ik mij afvraag waarom.

Waarom ben ik zo blij met jou. De dagen verstrijken en de weken vliegen als een malle voorbij en er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat ik even aan je denk.

En dan slaat de angst toe, want deze ziekte maakt mij gek. Wat nou als dit voorbij gaat en jij mij niet meer ziet zitten. Wat nou als jij mij een minuut minder wil zien als ik jou juist een minuut meer wil zien. Wat nou als jij verliefd wordt op een ander en ik door de blindheid juist niemand anders zou willen zien.

Maar weet je. Wat jij denkt heb ik niet in de hand. Sterker nog, wat jij voelt is voor mij zelfs vaak nog een raadsel. Maar toch voelt dit voor mij al heel goed en ben ik weer blij als jij in mijn armen ligt en we samen weer eens een goed gesprek hebben.

Waarbij ik mij weer eens des te meer besef dat ik god op mijn knieën wil bedanken dat ik zo’n leuke, mooie en bijzondere meid als jou aan mijn zij mag hebben. Voor mij is er geen mooiere gedachte dan te weten dat ik je weer zal zien, je aan kan raken en kan merken dat wat wij hebben in de wereld niet te vinden is.

Voor mij ben jij nummer 1.

Liefs Arvid

Wat is de herfst dan toch mooi

De herfst is aangebroken en met de gure kou op mijn wangen voel ik de warmte van de laag hangende zon op mijn hoofd. Terwijl ik een beetje waggelend door de losse bladeren op de grond schuifel zie ik je ineens aankomen op de fiets.

Je bent zichtbaar goed in je hum en met een grote glimlach op je gezicht fiets je triomfantelijk mijn kan op. Even lijk ik voor mijn gevoel te verstijven en een beetje ongemakkelijk probeer ik nonchalant door te lopen, maar de adrenaline giert door mijn lijf.

Wat is er aan de hand en wie ben jij eigenlijk. Ik weet wel wie je bent hoor, maar ik durf je eigenlijk niet zo goed te benaderen. Het is gevoel van zo dichtbij en toch zo ver weg. Maar ik weet ook wel dat wanneer je je mond houd de spijt je achtervolgd.

Ondertussen kom ik weer terug op aarde en je bent nu heel dichtbij. Je kijkt me aan en met je mooie glimlach begroet je mij. Ik begin een beetje te blozen en knik terug.

Jezus wat ben ik toch ook een ongelofelijke loser. Nu had ik de kans om eindelijk een beetje aandacht te trekken en dan reageert ik als een zombie. En wat maakt het nou uit? Het is maar een groet, daar zal je zelf ook niet eens wat achter zoeken.

Eenmaal thuis besluit ik je bericht te sturen en ik weet niet precies wat erin moet staan, maar met een leuke opmerking probeer ik dan toch contact met je te zoeken.

En met succes, want het duurt nog geen dag en ik heb alweer een bericht terug.
Mijn verbazing slaat op hol als ik hoor dat jij mij ook al veel eerder had gezien en eigenlijk dacht dat ik allang bezet was.

Wauw het heeft lang geduurd, maar het is het dubbel en dwars waard geweest. Ik had nooit verwacht dat ik zo gek op iemand zou kunnen zijn als op jou. En ik denk dat wat wij nu samen hebben eigenlijk niet meer stuk kan.

Helaas zijn dromen bedrog, maar beter mooie dromen dan dan sombere gedachten.

Wat is de herfst dan toch mooi.

Liefs Arvid

Liefdevol begrip

Het is maandag ochtend en ik ontwaak met frisse moet uit een nacht waarin weer een hoop is gebeurt. Nog niet helemaal verlost van mooie dromen besef ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ineens realiseer ik mij dat ik niet gewoon wakker ben geworden, maar dat ik door een wonder wakker mag worden.

En dat is nou het mooie van het verhaal, want hoe mooi is het dat je kans krijgt om wakker te worden. Nou, om een lang verhaal kort te maken kom je er dan toch achter dat je vaak bezig bent met het bereiken van doelen die je niet had kunnen bedenken als jou vader en moeder niet precies die avond op dat moment hun liefde met elkaar deelden.

Toch is het niet realistisch om zo te denken, want je bent er nu eenmaal en dat is een feit. En het is ook al bekend dat het niet blijft en dat geeft je weer de drang om je doelen te bereiken, want als je niet dood zou gaan kan je altijd nog wel achter dat doel aan gaan.

Mijn doel is vaag maar bekend. Niet bekend bij bekenden, maar ik weet wel wat er loos is. En weet je, ik zou het wel van de daken willen schreeuwen, maar het gaat niet. Het voelt alsof je met paar sokken in je mond om hulp wil roepen.

Toch weet ik niet wat ik zou roepen als die sokken eruit zouden zijn, want weet je… Soms wil je wel iets vertellen, maar wil je eigenlijk niet de mening horen van die ander, maar gewoon gehoorzaamheid. En die angst snoert je mond.

Komen daar dan ook die gekken vandaan? Het was zo’n aardige man. Hij was zo leuk met kinderen. Je kon zo om hem lachen. Hij had altijd wel een leuk verhaal. Ik weet het niet en zelf ben ik ook niet zo bang voor de val, maar ik besef nu wel des te beter wat het is om je alleen te voelen.

De lach en begrip van binnen is de spiegel van frustratie en emoties die ik nu niet kwijt kan. En kom niet aan met “doe niet zo gek” of “oh, wat ben je toch ook zielig”, maar toon begrip. Luister en steun, omhels en knuffel. Dat is de ware vorm van liefdevol begrip.

En toch ben ik blij als ik morgen weer wakker wordt.

Liefs Arvid

De zoon van het boshoofd

Julia de dwerg loopt op een kille nazomeravond op het zandpad in het bos naar Wimpie. Het begint al flink te schemeren en door de laagstaande zon ziet ze om de schaduwen van de bomen nog maar een paar lichtstralen. Julia versneld haar pas en wordt ineens een beetje bang, want het is de laatste tijd niet pluis in het bos.

Opeens hoort ze in de verte gekraak van takken. Julia verstijfd. Wat is dat nu? Ze kijkt bibberend om en ziet alleen maar het donkere pad achter haar. Julia loopt nu nog sneller door en houd haar oren goed open, als ze op een gegeven moment merkt dat het geluid sterker wordt en steeds dichterbij komt.

Julia zet het op een rennen en op dat moment kijkt ze achterom en ziet een schim uit de bossage komen. Shit dit is foute boel en Julia krijg het spaans benauwd. Terwijl de tranen over haar roze wangen biggelen rent ze de benen uit haar lijf. Wat moet die engerd…

“Hey jij daar? Stoppen nu.” Hoort ze roepen. Ineens struikelt Julia over een boomwortel en komt ten val. Doe mij alstublieft niets huilt ze… Ze voelt een hand op haar schouder en ze kijkt voorzichtig om. “Wees niet bang.” Eindelijk heb ik je gevonden. ” Het is Robin, de zoon van het boshoofd. “In het dorp vertelde ze dat je net weg was.” Julia die nog helemaal in de war is gaat tegen een boom aan zitten en kijkt vragend naar Robin. “Wat wilt u van mij?”
Robin kijkt Julia diep in haar ogen en zegt “Ik kan jou niet vergeten sinds ik je gezien heb bij de Miss Bos Verkiezing”.

Julia bloost en voelt een warm gevoel in haar buik. Ze geen idee wat ze ermee aanmoet en een waas van extase komt nu over haar heen. Shit, dat is waar ook. Nu ziet ze het. Het is die knappe jongen die haar heeft geholpen toen ze van het podium af viel. Voor Julia staat de wereld even stil en Robin komt met zijn gezicht dichterbij. Julia zet haar zachte lippen op die van Robin en….

PIEP PIEP PIEP. “Godver de godver.” De wekker gaat en Julia wordt wakker met een raar gevoel in haar maag. Had het nou niet even langer kunnen duren? Het begon net leuk te worden. Julia stapt haar bed uit en springt onder de douche. Nog met Robin in haar gedachte voelt ze hoe de warme stralen over haar lichaam glijden. Ineens realiseert ze zich dat het water al bijna een kwartier stroomt en zij nog steeds met haar hoofd in die droom zit.

Wat betekent dit? Ik ben benieuwd.

Liefs Arvid

Stilte

Hey wat zie ik daar, het is een oude bekende die ik herken als de duisternis. Ik wil graag even met je praten, omdat een gedachte langzaam naar mij toekomt en zijn zaadjes heeft gepland terwijl ik lag te slapen. En de gedachte die gezaaid is blijft maar hangen.
Met het geluid van de stilte.

In onrustige dromen loop ik alleen in kleine straatjes op een ongelijk klinkerpad met lantaarns die half flikkerend de straat verlichten draai ik mijn kraag in de vochtige lucht van neonlicht die de nacht verdeeld.
En het raakt het geluid van stilte.

En in het naakte licht zag ik tienduizend mensen, misschien meer. De mensen praten zonder te spreken en de mensen horen zonder te luisteren. Mensen schrijven liedjes die stemmen normaal niet vertellen en wat niemand durft te zeggen.
En het verstoord het geluid van de stilte.

Tegen “sukkels” zei ik: “Je weet niet het niet, maar stilte groeit als kanker. Luister naar de woorden die ik jou zou kunnen leren en pak mijn armen die jou kunnen bereiken.”
Maar mijn woorden vielen als regen naar beneden en echoden…
In de waterputten van de stilte.

En de mensen beginnen te buigen en te bidden naar de neon god die ze gecreëerd hebben.
En het teken flitste uit zijn waarschuwing, in de woorden dat het vormt.
En de woorden vormen samen: “De woorden van de profeten zijn geschreven op de muren en metro gangen.”
En ze fluisteren het geluid van de stilte.

Liefs Arvid

Heerlijk

Mooie ideeën en leuke gedachten voeren de boventoon als ik met dit herfstweer naar buiten staar en denk aan die fantastische momenten. De momenten dat we samen lachen en lekker kunnen kibbelen over die onzinnige dingen. De momenten dat ik je humeur verpest heb en daarna door spijtgevoelens het weer goed mag maken en een glimlach op je wangen kan toveren.

Bij deze gedachte vergeet ik weer even dat ik zojuist aan het balen was dat die mooie zomer alweer voorbij is. De zomer waarin we eindelijk weer eens lekker samen leuke dingen hebben gedaan en ook ons verdriet hebben gedeeld wat op ons pad kwam.

Heerlijk dicht bij je zijn dat is toch goud waard. Ik kan nog zo genieten van de gedachten dat je vlak naast me sliep en we al weer vroeg gingen sporten. Of wat dacht je van het lekker slenteren en cultuur proeven. Ik kan het in een woord noemen als “heerlijk”.

Wauw, waarom ben jij toch zo leuk en hoe krijg jij het toch weer voor elkaar om mij te doorzien alsof je zelf bedacht hebt wat ik denk. Jij hebt de gave om mij het gevoel te geven dat het leven veel leuker is dan gelukkig ouder worden.

En daarom wil ik jou bedanken.

Liefs Arvid