Ze lopen naar de woonkamer en Jolanda wijst naar een envelop op de salontafel. Jessica begint een beetje te blozen en pakt de rode envelop van de tafel en met een sierlijke beweging trekt ze de strik die er omheen zit los.

Ze kijkt nog even met een schuine blik naar Jolanda en haalt een waarde-cheque voor een weekend “de Zwaluwhoeve” tevoorschijn. Jessica begrijpt niet helemaal waar dit voor is, maar voordat ze de kans krijgt zegt Jolanda dat ze het weekend heeft gewonnen op de radio en dat ze het leuk zou vinden als Jessica met haar mee zou gaan.

Jessica vliegt haar vriendin in de armen en zegt dat ze natuurlijk met haar mee wilt gaan. Alleen is er nog een ding waar Jolanda haar op moet wijzen, want het is wel voor het komende weekend. Nou al moet ze bergen verzetten, Jessica is vastbesloten en wil nu wel weer eens wat leuks meemaken.

Als ze samen even op de bank zitten te babbelen besluiten om samen te gaan shoppen in de stad. Het is zoals iedere dinsdag altijd gezellig druk op de markt en de meiden vinden het dan ook heerlijk om even langs alle kraampjes te struinen. Gewoonte getrouw gaan ze ook altijd even langs het Stadscafe waar ze met een hapje altijd nog even de laatste roddels doornemen.
Zo weet ze te vertellen dat Bianca en Stefan op het punt hebben gestaan om elkaar te verlaten dat Bianca zwanger schijnt te zijn.

Nou dat van Bianca ia ook wel een vaag verhaal hoor, want ze weet zelf niet eens zeker van wie dat kind is en ik wist überhaupt niet dat ze ineens van de mannen is. Verteld Jolanda op een beetje sarcastische manier terwijl Jessica een beetje wit wegtrekt.
Plotseling springt Jessica op en rent naar het toilet.

Het duurt even en dan komt Jessica met rode ogen en een bleek gezicht weer naar het tafeltje lopen… “Wat is er nou ineens met jou aan de hand?” vraagt Jolanda verbaasd.

Wordt vervolgd.

Een fietser schiet rakelings langs auto en Jessica voelt haar hart in haar keel kloppen. Nog even kijkt ze door haar achteruitkijkspiegel en ziet dat de fietser zijn middelvinger naar haar opsteekt. Ze zet haar auto even langs het bollenland en kijkt terwijl ze tegen de auto aan leunt over de velden.

Ze beseft dat het nu achter de rug is en besluit om niet meer naar de afscheid bijeenkomst te gaan. Eigenlijk wil ze nog maar een ding en dat is naar huis en haar bed in om zo snel mogelijk naar de volgende dag te gaan. Ze stapt weer in haar auto en met een rustig tempo rijdt ze over de b-wegen naar huis.

Terwijl Jessica naar binnenloopt zet ze de tv aan en loop direct door naar de keuken om een fles rosé uit koelkast te toveren. Al bibberend maakt ze de fles open en samen met wat stokbrood stationeert zij zich op de bank. Als Jessica een aantal kanalen is langs gezapt trekt ze de conclusie dat ze zich toch niet kan concentreren en gaat op de bank liggen met haar Ipod.

Het is een constant komen en gaan van gedachten die betrekking hebben op de crematie van Peter. En steeds komt het beeld weer terug dat ze hem voor het eerst zag liggen in de kist en het moment dat uiteindelijk de kist werd gesloten. De tranen stromen over haar wangen als ze denkt hoe oneerlijk het is dat juist heel veel onschuldige mensen te maken krijgen met deze vreselijke ziekte.

Er verstrijken een paar uur en het is ondertussen al vroeg in de avond als Jessica net klaar is met haar avondeten en zin heeft om even ontspannen naar een film te gaan kijken. Ze kijkt door haar collectie en besluit dat het de film “Ik omhels je met duizend armen.” word. De film is amper een halfuur bezig en Jessica valt al in slaap.

Met een stijve nek en kramp in haar rug wordt Jessica rond middernacht wakker. Een beetje slaapdronken verplaatst zij zich naar de badkamer om zich klaar te maken voor de nacht. Ze kijkt nog even op haar mobiel en ze ziet een bericht van Jolanda dat ze een kleine verrassing voor haar heeft en deze de andere dag wil komen ophalen.

De nacht verstrijkt en na een aantal keer wakker te zijn geweest is het dan toch echt tijd om haar bed te verlaten. Nog even een ontbijtje erin en Jessica stapt op haar fiets richting Jolanda. Als Jessica aangekomen is doet Jolanda de deur open en met een grote glimlach zegt ze dat snel binnen moet komen voor de verrassing.

Wordt vervolgd.

Shit, wat is er met je gebeurd man. Peter ligt vredig in het mooi opgemaakte bed opgebaard met naast hem wat foto’s en knuffels. Jessica knijpt wat met haar ogen en hyperventilerend voelt ze de aarde onder zich wegzakken. Ze pakt de hoek van het bed en begint er al huilend wat tegenaan te hangen terwijl een hoop gedachtes door haar heen schieten. Als ze Peter daarna wat beter bestudeerd ziet ze eigenlijk pas hoe erg hij er aan toe is. En er lijkt zelfs wel wat oogwit tussen de zijn leden vandaan te komen.

Hevig aangedaan loopt Jessica wat heen en weer door de kamer en het ene na het andere zakdoekje word vol gesnikt. “Wat is er toch met je gebeurt? Hoe kan dit toch allemaal? Peter, ik vind het jammer dat ik je niet zoveel gezien heb, maar ik zal je nooit vergeten.” Mommelt Jessica zacht terwijl ze met prikkende ogen Peter aankijkt.

Na enkele minuten verlaat Jessica de kamer er besluit bij de vrienden van Peter te gaan zitten die zich in de tuin hebben verzameld. Gelukkig is iedereen erg ontspannen en leuke herinneringen aan het ophalen. Jessica vind het wel apart om zo te ervaren hoe andere mensen over Peter spreken, terwijl hun vrijwel niets weten van de Periode dat hij nog verkering had met Jessica. Dat geeft weer eens een beeld van de andere kant.

Als Jessica ’s avonds thuis komt besluit ze eerst nog even een film te kijken om een beetje moe te worden, want de volgende dag zal de crematie van Peter plaats vinden.
Als de film is afgelopen is Jessica even de hectiek vergeten en besluit om maar eens te gaan slapen.

De volgende dag gaat Jessica rond 11:00 uur naar Peter waar een paar vrienden en familie bij elkaar zijn om Peter naar zijn uitvaart te begeleiden. De tijd vliegt voorbij en voor Jessica het weet neemt iedereen voor het laatst afscheid en uiteindelijk zegt Patricia nog zacht iets tegen hem vervolgens wordt de kist gesloten.
En zo wordt Peter naar de rouwauto gereden om zijn laatste rit te maken in deze hoedanigheid.

Terwijl de auto zachtjes de straat uit rijdt sluit Jessica achter aan bij de familie in de stoet en op het moment dat ze op de openbare weg komen staan daar ineens ongeveer dertig auto’s te wachten die ook op deze manier de laatste eer aan Peter willen tonen. Jessica bekijkt het met open mond en beseft dat het wel heel mooi is dat iedereen Peter en Patricia zo’n warm hart toedraagt.

Eenmaal in het crematorium aangekomen wordt Jessica samen met de familie via een aparte ingang naar binnen gelaten alwaar ze even moeten wachten op de voorbereiding. Eerst worden de dragers weg geroepen en daarna mag de delegatie plaats nemen. Jessica voelt zich wel een beetje alleen daar tussen al die mensen, maar ze beseft heeft goed dat het al heel bijzonder is dat ze het van zo dichtbij mag en kan meemaken. Het duurt nog heel even en dan ineens worden via een aparte deur ook de vrienden en kennissen van Peter binnen gelaten. Jessica blijft een beetje naar beneden kijken en voelt zich steeds minder op haar gemak.

Als iedereen binnen is en de ceremoniemeester zijn woordje heeft gedaan wordt gaan er twee grote deuren open en de dragers brengen de kist naar zijn plaats. Nadat de stukjes verteld zijn en de muziek heeft gespeeld is er voor iedereen terwijl ze naar buiten lopen nog even de gelegenheid om langs de kist te lopen en een groet te brengen.
Met lood in haar schoenen loopt Jessica langs de kist en als ze even een klein woordje doet laat ze nog even haar vingers over het witte hout van de kist glijden.

Aansluitend is iedereen uitgenodigd om nog een drankje te doen in een gehuurde ruimte waar Peter vroeger wel vaker kwam. Jessica loopt over het pad van het crematorium en kijkt wat doelloos om zich heen. In de verte ziet ze nog een ander ex-vriendje van vroeger in de auto stappen en hier en daar herkent ze nog wat andere mensen. Een gevoel van onbehagen kruipt over haar heen en beseft dat het zo wel goed is.

Waarom zou ze daar nu nog naartoe gaan? Dan ziet ze daar al die vrienden en familie die elkaar opvangen en dan sta je daar dan met een drankje te kijken naar de menigte en te luisteren die je alleen nog maar minder op je gemak stelt. Toch besluit Jessica, maar die kant op te rijden en met rustig tempo rijdt ze over een slingerende b-weg. Haar gedachten nemen haar even mee naar de laatste momenten dat ze Peter zag voor haar vakantie.

Als Jessica even niet oplet ziet Jessica ineens wat in haar ooghoeken en trap keihard op haar rem.

Wordt vervolgd.

Patricia is erg rustig, maar klinkt toch iets wat verward. Jessica voelt zich een beetje ongemakkelijk tot Patricia zegt dat de crematie hoogst waarschijnlijk pas een maandag plaats zal vinden. Jessica bedankt haar voor het antwoord en hangt met een dubbel gevoel op.

Simon die naast Jessica staat slaat een arm om haar heen en vraagt of ze nu weet wanneer ter aarde bestelling van Peter zal plaats vinden. Als Jessica zegt dat het pas een maandag waarschijnlijk zal zijn voelt zij zich ineens helemaal leeg. Het gevoel van verdriet wil ineens niet meer doordringen.

Hoewel Jessica haar maag wel een beetje storing heeft zorgt het warme weer, de palmbomen en de camping toch wel voor een bizarre situatie. Jessica vraagt zich ineens ook af of ze wel voldoende aandacht aan peter heeft geschonken.

Als Jessica een tijdje voor zich uit staart ziet ze alle mooie momenten die zij met hem heeft gekend voorbij komen. Niet alleen de periode dat ze een relatie hadden, maar vooral ook de dingen er omheen. En dan met name die paar keer dat ze hem nog gezien heeft tijdens zijn ziekbed.

En dan bedenkt ze ineens het moment van het trouwen. Juist, omdat Peter eerder dan verwacht werd opgegeven heeft Patricia met veel steun van anderen de geplande bruiloft een paar maanden terug weten te halen, zodat hun het zeker zouden meemaken. Het was een koude winderige dag in april en wat zagen ze er gelukkig uit samen. Dit was een moment waarop Pater nog straalde de verliefdheid van hun af spatte.
Het ironische was wel dat terwijl ze de kerk binnen liepen in de stralende zon er een wolkendek over de stad trok die na de voltrekking ineens weer verdween.
Het leek wel alsof de zon rekening had gehouden met die mooie dag.

Dan kijkt Jessica opeens weer op en een beetje verslagen besluit ze te gaan douchen, waarna ze met het hele gezin op pad zijn gegaan om de gedachten even ergens anders op te zetten.

De dagen verstrijken en op zaterdag als Jessica ’s avonds met het vliegtuig naar huis zal vertrekken gaan ze met zijn allen eerst nog een dag naar Barcelona waar ze een dagje gaan cultuur snuiven en genieten van een lekkere tapas hap. En met Park Güell en Sagrada Família in het hoofd vertrekken ze naar het vliegveld om Jessica af te zetten.

Het is druk in de vertrekhal en Jessica neemt vluchtig afscheid van het gezin. Dit doet zij expres, want ze weet dat het anders huilen geblazen wordt. Maar terwijl ze Ronald, Denise, Simon en Tamara ziet weglopen glijden er toch wat tranen over haar wangen. Shit, wat een mooi vakantie was dat.

Eenmaal thuis gebracht door Dennis en een goede vriend vind Jessica de rouwkaart op mat. Dit contrast is wel heel raar, maar ze had ook niet anders gehoopt stiekem. Eenmaal op bed ligt Jessica nog even te malen, want ze heeft besloten om zondags op bezoek te gaan bij Peter.

’s Morgens vroeg kan Jessica al niet meer slapen en komt al redelijk op tijd haar bed uit. Nadat de wasmachine aan staat, ze ontbeten heeft en de rest van haar spullen heeft weggezet raapt ze alle moet bij elkaar en besluit naar Peter te gaan.

Met lood in haar schoen en toch vol goede moet gaat ze bij Peter het huis binnen. Er zijn een hoop mensen aanwezig en er hangt een rustige sfeer. Jessica voelt zich ineens erg alleen en blijft een beetje verstijfd staan tot er een meisje naar haar toe komt en vraagt of Jessica alleen naar Peter toe wilt.

Jessica knikt instemmend, waarop het meisje zegt dat ze dan nog even moet wachten, omdat de schoonzus van Peter nog boven is. Het lijkt ineens wel uren te duren, maar dan komt het bezoek terug de woonkamer in. “Ojee” Zegt de schoonzus: “Ik ben de bloemen vergeten bij hem te leggen.” Jessica zegt dat ze het niet erg vind als zij die nog even snel neerlegt. Ze wil wel alleen zijn met hem, maar ze heeft weleens vaker een overleden persoon gezien, dus die paar seconde kunnen er nog wel bij.

Ze lopen samen naar boven en de schoonzus van Peter gaat haar voor. Jessica neemt nog even een diepe zucht en ze loopt de kamer in. Even ziet Jessica zwart voor haar ogen en de paniek slaat toe. Tranen als tennisballen rollen over haar wangen en Jessica verstijfd. Dit kan niet…

Wordt vervolgd.

Patricia klinkt een beetje bezorgd en zegt dat het nu wel heel slecht gaat met Peter en de kans vrij groot is dat het nu geen weken meer duurt. Patricia verliest bijna haar stem en zegt dat het erg fijn is dat Patricia nog even belt en dat ze de dag daarop met het vliegtuig zou vertrekken. Patricia steekt haar een hart onder de riem en geeft aan dat het toch geen nut heeft om te blijven en dat er best wel een kans is dat Pater deze week misschien nog wel haalt.

Terneergeslagen legt Jessica de telefoon neer en legt uit aan haar ouders dat het nu wel heel slecht gaat Peter en hij waarschijnlijk nu heel snel zal overlijden. Haar ouders reageren vol begrip en hadden aan het gesprek al begrepen hoe laat het was.

De avond gaat snel voorbij en als Jessica afscheid heeft genomen van haar ouders gaat ze eerst thuis nog onder de douche om vervolgens met een dubbel gevoel weer onder de wol te gaan.

Het is vroeg in de ochtend als Dennis aan de deur staat om Jessica weg te brengen naar het vliegveld. Onderweg legt Jessica uit hoe het met Peter gaat en dat ze bang is dat hij tijdens haar vakantie dood zal gaan. Dennis reageert begripvol en geeft aan dat wanneer ze eerder terug vliegt hij haar graag weer op wil halen en ze bij hem en zijn vriendin altijd welkom is voor een babbel.

Na een lange reis arriveert Jessica in Spanje alwaar zij van het station wordt gehaald door Ronald en zijn vrouw Denise. Jessica legt direct uit hoe de vork in de steel zit en dat ze weleens eerder naar huis zou moeten. Het was weer een lekker begin van de vakantie, maar ook Ronald en Denise begrepen wel hoe het zal.

Al snel was de eerste dag voorbij en als Jessica ’s morgens wakker wordt kijkt ze als eerste op haar telefoon of ze een oproep gemist heeft. Tot haar schrik ziet ze dat ze vijf gemiste oproepen heeft, maar het blijkt allemaal onbelangrijk te zijn.

Die middag gaat Jessica samen Simon, de zoon van Ronald naar het strand. Simon is net zestien jaar, maar erg wijs voor zijn leeftijd. Jessica kan het dan ook goed met hem vinden en ze hebben reuze plezier samen. En terwijl Jessica bijna constant op haar telefoon kijkt gaat de dag voorbij.

’s Avonds is iedereen afgepeigerd en Jessica en Simon praten nog even na. Het is erg warm en ondanks haar vermoeidheid wil ze toch nog even bij Simon zijn op de een of andere manier. Simon is een gezellige jongen die soms wat rare uitspattingen heeft, maar Jessica weet wel dat hij geweest soms niet lekker in zijn vel zit door zijn verleden.

Zelf heeft Simon een jaar geleden een vriendin verloren aan kanker en daardoor heeft hij nog steeds moeite om te beseffen dat ze aan die vreselijke ziekte is overleden. Toch heeft Jessica juist misschien daardoor wel het gevoel dat ze het goed kan vinden met hem en rond twee uur ’s nachts besluiten ze na een zwaar gesprek om ook maar te gaan slapen.

Het is ondertussen woensdag acht uur in de ochtend als Jessica door het gekraak van de krekels en het heen en weer lopen van mensen langs de tent de slaap niet meer kan vatten. Ze besluit even met de laptop op internet te gaan en langzaam maar zeker komt de rest van het gezin ook te voorschijn. Eerst Simon en zijn zusje Tamara en later ook Denise en tenslotte Ronald.

Ronald zegt dat hij niet wil storen, maar er staan weer een paar gemiste oproepen gemist en misschien is het wel belangrijk. Jessica heeft het even niet door en zegt vrij laconiek dat Ronald maar even moet opnoemen wie er allemaal heeft gebeld.
Als Ronald zegt dat Patricia heeft gebeld beseft Jessica dat het foute boel is en ze belt haar direct op.

Patricia klinkt erg rustig en zegt dat het gebeurt is. Ze geeft aan dat hij een uur geleden voor de dokter er was op eigen kracht is overleden. Jessica is even stil en condoleert Patricia en wenst haar sterkte als ze ophangt. Ondertussen ziet de familie al aan het gezicht van Jessica dat Peter is overleden en ze beginnen bijna in koor te huilen.

Jessica zoekt even een plekje op in de grote tent probeert haar tranen de baas te worden. Simon en Denise lopen ook een beetje doelloos rond en Jessica beseft dat er dus toch een kans is dat ze eerder naar huis toe moet nu.

Na een paar uur belt Jessica toch op naar Patricia om te vragen wanneer Peter gecremeerd zal worden, want dan kan ze direct een vlucht terug boeken als het nodig is. In eerste instantie wordt er niet opgenomen, maar na een paar keer proberen heeft ze haar toch te pakken.

“Sorry dat ik je er nu mee lastig val, maar weet je al wanneer de uitvaart is?”

Wordt vervolgd.

Jessica kijkt Liesbeth verschrikt aan en vraagt wat er aan de hand is. Waarop Liesbeth zegt dat ze het geen stijl vind dat Jessica ligt te kloten met een Marco die een relatie heeft met een goede vriendin van Liesbeth.

Jessica begrijpt dat er een misverstand in het spel is en legt Liesbeth uit dat de vriendin van Marco aan het werk is en Marco gewoon als normale vriend mee is naar het festival. “Je hoeft je niet zo druk te maken hoor, we zitten toch niet aan elkaar? En wij zijn hier als gewone vrienden, dus ik vrees dat je er naast zit.”

Liesbeth krijg heel even een rooie kop en zegt dat het wel goed zit en druipt af in de menigte terwijl Marco en Jessica nog eens smakelijk naar elkaar lachen om de aanname van de dag.

’s Avonds loopt Marco nog even met Jessica mee naar huis en belt een taxi om naar de trein te gaan. Voldaan van de drank en de muziek praten ze nog even na tot de taxi Marco ophaalt en in de duisternis richting het station rijdt.

Op maandagochtend komt Jessica moe op haar werk en ze heeft nog even geen puf om echt de dag in te gaan, maar na wat gegeten te hebben beurt ze alweer aardig op.

Rond een uur of tien belt ze even met Ronald, want ze zou nog iets voor hem regelen, maar lopende het gesprek vraagt ze of ze nog eens met hem mee mag varen in zijn boot.
Ronald begint een beetje te lachen en zegt dat ze volgende week anders naar Barcelona moet komen, want dan zit hij daar voor drie weken met zijn gezin.
Jessica zegt dat hij moet oppassen, want anders zit hij een week met haar opgescheept waarop Roland aangeeft dat hij een zijn vrouw het wel goed vinden.

En een uur later heeft Jessica ineens alles geregeld om te naar Barcelona te gaan. De vlucht is geboekt en nu is er geen weg meer terug. Jeetje wat is dat lekker, want het is alweer een paar jaar geleden dat ze op vakantie is geweest.

’s Middags krijgt Jessica het opeens op haar heupen, want ze voelt zich schuldig tegenover Peter. Ze weet dat hij heel erg ziek is en misschien gaat het wel fout terwijl ze op vakantie is… Gloeiende gloeiende. Jessica krijgt ineens een misselijk gevoel en ze besluit om direct naa hem toe te gaan.

Als ze aanbelt bij Peter doet Patricia met een glimlach de deur open en verwelkomt Jessica. Als Jessica de woonkamer binnenkomt ziet ze daar Peter als een zielig hoopje op de bank zitten. Met een brok in haar keel kijkt ze Peter aan waar letterlijk de tumoren zijn lichaam uitsteken. Shit, dit ziet er echt niet goed uit denkt ze bij haarzelf en blijft met stomheid geslagen zitten kijken naar hem.

Na een tijdje zit Jessica met Patricia te praten en ze zegt met een zwaar gevoel dat ze volgende week op vakantie gaat naar Barcelona. Patricia zegt opgewekt dat ze het heel erg leuk vind voor Jessica en ze heeft niet door dat Jessica zich erg opgelaten voelt. Toch probeert Jessica nog even aan te geven dat ze zich er wel lullig bij voelt, maar ze beseft ook wel dat Patricia natuurlijk met hele andere dingen bezig is .

Sterker nog, het lijkt wel alsof Patricia denkt dat het allemaal nog goed gaat komen met Peter die op de achtergrond bijna niets meer kan doen dan brommen en met zijn ogen knipperen. En na een paar uur stapt Jessica de deur uit en ze heeft het gevoel dat dit weleens de laatste keer was dat ze Peter kon zien.

De dagen verstrijken en op zondag gaat Jessica nog even langs bij haar ouders, want de volgende dag zal ze in het vliegtuig vertrekken en ze wil toch nog even afscheid nemen.
Haar ouders hebben allemaal lekkere hapjes op tafel gezet en ze zitten lekker te keuvelen over van alles en nog wat als haar telefoon gaat.

Ze pakt haar telefoon uit haar tas en ze ziet dat Patricia belt. Dat is gek, want die belt haar nooit. Jessica kijkt even met een angstige blik naar haar moeder en neemt op…

Wordt vervolgd.

Het is zaterdag ochtend als Jessica haar tuin in staart. Ze heeft alles aan kant en wat haar betreft mag de zomer beginnen. Het is al erg warm en ze besluit dan ook om die dag eens rustig aan te gaan doen. Opeens belt Mandy haar op en vraagt of Jessica ’s middags zin heeft om even te gaan shoppen en daar kan ze natuurlijk geen nee op zeggen.

Tjonge wat een drukte is het in de stad zeg, het lijkt wel alsof er wat gaande is denkt Jessica als Mandy opmerkt dat het morgen vaderdag is. Shit, dat zou ik bijna vergeten zegt Jessica en ze gaan samen op zoek naar een leuk vaderdag cadeau. In de middag gaan ze nog even wat eten bij de buren van pieck en uiteindelijk bepakt en bezakt naar huis.

Jessica vraag nog aan Mandy of ze nog even mee naar binnen gaat, maar ze heeft afgesproken met haar vriend dat ze op tijd thuis zou zijn en anders wordt het alweer erg laat natuurlijk. Eenmaal binnen ploft Jessica op de bank en valt in slaap als opeens rond acht uur wakker schrikt van een sms.

Het is Marco die vraagt hoe het met haar gaat en ze zo gaan de smsjes over en weer tot Marco vraagt of Jessica morgen nog naar het festival in de buurt gaat. Jessica geeft aan dat ze nog een kaartje heeft weten te bemachtigen en ze heeft zondag om drie uur afgesproken met wat vrienden. Marco vraagt of hij met hun mee kan en Jessica geeft aan dat ze het wel leuk zou vinden, maar de kaarten zijn al weken uitverkocht, dus de kans dat hij binnen zou kunnen komen is erg gering.

De avond vliegt voorbij als Jessica rond middernacht haar bed op zoekt. Het duurt niet lang en ze verdwijnt in een diepe slaap tot ze badend in het zweet wakker wordt van een nachtmerrie over Peter waarbij ze droomt dat de doktoren hem aan het lijntje hebben gehouden en allang wisten dat het niet meer goed zou komen. Ontdaan drinkt Jessica even een slokje water en probeert met een omgedraaide maag de slaap weer te vatten.

In de ochtend gaat Jessica naar beneden en zet een flinke pot thee waarmee ze vanaf de keukentafel even naar de tuin staart. Ze kijkt even naar de klok en ziet dat het alweer bijna twaalf uur is. Tijd om even te gaan douchen en terwijl ze naar ze zich richting de badkamer begeeft ziet ze dat ze weer een sms van Marco heeft. “Ik heb een kaartje hoor… Dus tot straks.” Jessica snapt er niets van en ze vraagt hem hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen, maar Marco zijn schoonvader is betrokken bij het bestuur en heeft een kaartje weten te regelen.

Ze spreken om drie af en gaan samen naar een stel vrienden waar ze eerst wat voor drinken om vervolgens naar het festival terrein te gaan. Het is erg zonnig en de thermometer geeft geeft 25c aan. Het is erg druk en de drank vloeit rijkelijk bij iedereen. Iedereen heeft het naar zijn zin en Jessica en Marco beesten en dan ook flink op los. Nog even wachten ze tot Jan Smit op komt en dan gaan ze samen naar een rustig deel van het terrein om eens flink bij te komen.

Jessica en Marco liggen even naast elkaar en praten wat over het festival en de artiesten wanneer ineens Liesbeth voor hun neus staat en vraagt aan Jessica waar ze denkt dat ze mee bezig is…

Wordt vervolgd.

Johan kijkt Jessica aan en zegt dat hij dit geen goed idee vind en hij is bang dat dit de vriendschap weleens zou kunnen verpesten en dat is wel het laatste wat hij wil. Jessica kijkt Johan even beduusd aan en slaat dan een arm om hem heen. “Ik weet ook niet wat mij bezielde” zegt ze tegen hem.

Even later komt Johan ook het nieuws dat hij sinds jaren weer verliefd is. “Zozo, dat ik dat nog mag meemaken.” glimlacht Jessica. Johan die al maanden geen vriendin heeft en volgens zijn vrienden te kritisch is heeft dan toch in een keer een meid ontmoet.

Jessica begint nieuwsgierig als ze is meteen met haar vragenvuur of ze haar kent en waar ze vandaan komt en natuurlijk hoe oud ze is, maar Johan die normaal altijd een grote mond heeft wil er niets over kwijt en met de woorden dat hij er nog op terug komt sluit hij direct het gesprek.

Die nacht blijft Johan slapen en ’s morgens als Jessica in de woonkamer komt heeft Johan al een lekker ontbijt gemaakt. “Ik dacht dat je daar vast wel trek in zou hebben” zegt Johan. En Jessica glimlacht en zegt dat Johan een lieverd is.

Na het ontbijt gaat Johan direct weer richting huis. En Jessica is nog niet in de woonkamer als ze haar mobieltje hoort. Het nummer in het scherm herkent ze niet en neemt nieuwsgierig op.

Het is Patricia de vriendin van Peter en ze vraagt aan Jessica tot hoever ze op de hoogte is van de ziekte van Peter. Jessica loopt wit aan en zegt dat ze sinds de verjaardag van Peter niets meer heeft vernomen. Patricia zegt dat Jessica dan maar beter even kan gaan zitten, omdat ze slecht nieuws heeft.

Patricia legt uit dat de doktoren zijn gestopt gestopt met de chemo’s, omdat de tumor die in de mond en de hals zit resistent was geworden en weer aan het groeien was. En Peter is ook al bestraalt om te kijken of ze de tumor nog terug konden dringen, maar de doktoren praten nog over maanden en niet meer over jaren. Waarmee er dus rekening gehouden moet worden een snel verloop. Hoop houden mag maar is niet erg realistisch geeft Patricia aan. Ze gaan nog kijken of Peter misschien nog een ander traject in kan, maar die kan is zeer gering.

Jessica is er even stil van en geeft aan dat ze zo snel mogelijk langs wil komen en omdat ze haar tranen bijna niet kan bedwingen wenst ze Paricia en Peter sterkte toe.
Na het telefoontje barst Jessica in huilen uit en schrijft een email naar haar vader waarin ze aangeeft dat ze te geëmotioneerd is om hem te bellen, maar dat ze wel wilde vertellen over de toestand met Peter.

De dag vliegt om en als Jessica ’s avonds in haar bed ligt denk ze weer terug aan haar pubertijd toen ze nog samen met Peter was.
En hoewel ze Peter nooit was vergeten heeft ze wel altijd gevonden dat Patricia bij hem paste. Peter heeft ooit weleens gezegd dat hij weleens twijfelde of het nou Patricia of hij zelf was die een relatie met Jessica heeft gehad, want Jessica en Patricia lagen op een lijn en konden het vroeger altijd goed met elkaar vinden.

Als ’s morgens de eerste zonnestralen de slaapkamer betreden wordt Jessica wakker en zet eerst even wat water voor de thee. En wanneer ze de kamer nog niet uit is hoort ze haar mobieltje. Ze loopt naar de tafel en ziet dat het weer hetzelfde nummer is als gisteren. Jessica krijgt het enorm koud en neemt op.

“Hey Jessica. Sorry dat ik je zo vroeg bel, maar ik was nog vergeten te vertellen dat Peet en ik eerder gaan trouwen door de omstandigheden.”

Wordt vervolgd.

“Jezus, wat kan jij snel lopen.” zegt een stem achter haar. Jessica kijkt verschrikt achter zich en ziet dat Johan achter haar staat. “Godverdomme klootzak. Wil je mij nooit meer zo laten schrikken.” zegt Jessica op straffe toon tegen Johan.

Ze lopen samen naar een bankje en Johan legt uit dat hij helemaal naar Amsterdam is gekomen, omdat hij het gevoel had dat hij Jessica moest zien. Jessica weet niet zo goed wat ze moet zeggen en begint ineens te huilen.
Johan weet even niet wat er gebeurt en neemt Jessica in zijn armen.
“Wat is dit nou opeens?” Vraagt Johan.

Jessica haalt even diep adem en verteld over het verhaal van Peter en dat ze vanavond een email van hem heeft ontvangen waarin stond wat hij heeft en hoe het allemaal gegaan was.
Johan is er even stil van en probeert Jessica zo goed en zo kwaad als het gaat te troosten.

En na een kwartier besluiten de twee naar het appartement van Jessica te gaan. Eenmaal in het appartement aangekomen schenkt Jessica twee riante glazen Rose in en zet een grote schaal met Celebrations op tafel.
De tijd strijkt voorbij en de twee doen zich ondertussen te goed aan al het lekkers als opeens het geluid van een sms uit de telefoon van Jessica komt.

Jessica pakt de telefoon van de tafel en kijkt nieuwsgierig wie er op dit moment nog een bericht naar haar stuurt. Even blijft Jessica stil en dan loopt ze ineens rood aan.
Als Johan haar vraagt wat er aan de hand is legt ze uit van de verjaardag bij Jo en dat ze werd afgewezen, maar in het smsje staat nu dat ze al vaak wakker heeft gelegen omdat ze spijt heeft en ze wil toch graag dat het weer goed komt.

Johan weet nog over wie het gaat en vraagt aan Jessica of zij nog steeds wat voor Jo voelt, waarop Jessica aangeeft dat ze Jo nog wel leuk vind, maar bang is dat het misschien weer mis zou kunnen gaan. Jo heeft immers al vaker op een zeer confronterende manier duidelijk gemaakt hoe ze kan zijn.

Jessica gaat kijk Johan diep in zijn ogen aan en ze hem opeens als in een sprookje. Het lijkt alsof er een grote straal met licht achter zijn gestalte schijnt en Jessica krijgt een warm gevoel in haar buik en ze begint te stralen.

Johan kijkt toe hoe Jessica langzaam naast hem gaat zitten.
Zonder dat Jessica het beseft drukt ze met haar hand stevig John zijn gezicht naar haar toe en begint Johan te zoenen.
Zonder te aarzelen gaat Johan bijna automatisch mee en beantwoord vol overgave.
En binnen een paar minuten liggen Jessica en Johan half ontbloot op de bank als Johan opeens even niet wat hem overkomt en trekt zijn hoofd terug.

Wordt vervolgd.

Lieve Jessica, ik heb gehoord dat je contact hebt gehad met mijn moeder vanwege mijn ziekte. Het bizarre is dat ik jou al bijna de hele week in mijn hoofd heb en ik al geen grip kon krijgen op de reden.
Afhankelijk dacht ik nog dat het te maken heeft met de gedachte dat dit misschien wel heel erg definitief zou kunnen zijn.

Ik heb gemerkt dat de afgelopen jaren voorbij zijn gevlogen terwijl alles zo logisch en vanzelfsprekend leek. Na mijn MEAO ben ik gaan werken en ik heb een leuke baan bij ons in het winkelcentrum als filiaalhouder van een sigarenwinkel. Ook ga ik nog steeds met Patricia en we vieren binnenkort dat we alweer 11 jaar samen zijn.

Het is jammer dat we door deze klote ziekte elkaar weer vinden en je zal vast wel willen weten hoe ik er aan toe ben. Om je alvast een beetje voor te bereiden kan ik je alvast het volgende vertellen.
Ik had in eerste instantie al wat last van pijn aan mijn oren, maar min dokter kon daar nog geen logische oorzaak van vind tot ik laatst een bobbel in mijn keel voelde en toen dachten we alsnog eerst aan een opgezette klier totdat ik ineens ook een bobbel in mijn mond voelde en naar de tandarts ging om dit te laten bekijken.
Ik dacht namelijk dat mijn verstandskies door kwam en daar een ontsteking was ontstaan.
Maar de tandarts verwees mij al meteen naar de KNO arts en die heeft wat weefsel laten onderzoeken waar uit kwam dat ik ziek was.
Als het goed is krijg ik vlak na de kerst mijn eerste chemo en als die aanslaat is het goed, maar anders wordt het ontzettend spannend.

Maar hoe is het met jou? Heb je een leuke vriend, kinderen, baan? En waar hang je tegenwoordig uit? Ik had al begrepen dat je in ieder geval niet meer hier in de buurt woont. Toch wil ik je zeggen dat je uiteraard altijd welkom bent als je een keer langs wilt komen. Ik ben in ieder geval blij verrast dat ik weer contact met je hebt.

Ik hoop je snel een keer te kunnen spreken.

Liefs Peter en Patricia

—EINDE EMAIL—

Terwijl bij Jessica een traan de weg naar haar mond vind neemt je nog een slok van haar wijntje en begint flink te snikken.
Nadat ze haar derde zakdoek vol gesnotterd heeft zet ze haar cd van Nina Simone op.
De muziek maakt Jessica rustig en ze staart een ogenblik voor zich uit.
Ineens realiseert Jessica zich dat het allemaal erg relatief is wat je mee maakt op deze aarde.
Waar ze zich eerst nog druk maakte over de verjaardag waar ze werd afgewezen zit ze nu met een zeer zieke vriend van vroeger.

Jessica trekt het even niet om nog langer thuis te zitten en besluit even een rondje buiten te gaan lopen. Ze kleed zich warm aan en verlaat haar appartement. Eenmaal buiten gekomen loopt ze richting het park wat niet ver bij haar huis vandaan ligt. Het is erg koud en ze voelt dat haar oren beginnen te prikken. Als ze langs de vijver in het park loopt krijgt ze het idee dat ze gevolgd wordt en ze probeert voorzichtig wat sneller te lopen. De persoon achter haar begint ook sneller te lopen en Jessica krijgt ineens een enorme kippenvel en ze besluit stil te gaan staan. De voetstappen komen zeer snel dichterbij en dan voelt ze ineens voelt ze een stevige hand die haar beet pakt.

Wordt vervolgd.