Het is maandag ochtend en ik ontwaak met frisse moet uit een nacht waarin weer een hoop is gebeurt. Nog niet helemaal verlost van mooie dromen besef ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ineens realiseer ik mij dat ik niet gewoon wakker ben geworden, maar dat ik door een wonder wakker mag worden.

En dat is nou het mooie van het verhaal, want hoe mooi is het dat je kans krijgt om wakker te worden. Nou, om een lang verhaal kort te maken kom je er dan toch achter dat je vaak bezig bent met het bereiken van doelen die je niet had kunnen bedenken als jou vader en moeder niet precies die avond op dat moment hun liefde met elkaar deelden.

Toch is het niet realistisch om zo te denken, want je bent er nu eenmaal en dat is een feit. En het is ook al bekend dat het niet blijft en dat geeft je weer de drang om je doelen te bereiken, want als je niet dood zou gaan kan je altijd nog wel achter dat doel aan gaan.

Mijn doel is vaag maar bekend. Niet bekend bij bekenden, maar ik weet wel wat er loos is. En weet je, ik zou het wel van de daken willen schreeuwen, maar het gaat niet. Het voelt alsof je met paar sokken in je mond om hulp wil roepen.

Toch weet ik niet wat ik zou roepen als die sokken eruit zouden zijn, want weet je… Soms wil je wel iets vertellen, maar wil je eigenlijk niet de mening horen van die ander, maar gewoon gehoorzaamheid. En die angst snoert je mond.

Komen daar dan ook die gekken vandaan? Het was zo’n aardige man. Hij was zo leuk met kinderen. Je kon zo om hem lachen. Hij had altijd wel een leuk verhaal. Ik weet het niet en zelf ben ik ook niet zo bang voor de val, maar ik besef nu wel des te beter wat het is om je alleen te voelen.

De lach en begrip van binnen is de spiegel van frustratie en emoties die ik nu niet kwijt kan. En kom niet aan met “doe niet zo gek” of “oh, wat ben je toch ook zielig”, maar toon begrip. Luister en steun, omhels en knuffel. Dat is de ware vorm van liefdevol begrip.

En toch ben ik blij als ik morgen weer wakker wordt.

Liefs Arvid