Zijn het je ogen? Is het je lach? Zijn het de woorden die je zegt als ik dicht bij je ben? Dit zijn de eerste vragen die bij mij op komen als ik mij afvraag waarom.

Waarom ben ik zo blij met jou. De dagen verstrijken en de weken vliegen als een malle voorbij en er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat ik even aan je denk.

En dan slaat de angst toe, want deze ziekte maakt mij gek. Wat nou als dit voorbij gaat en jij mij niet meer ziet zitten. Wat nou als jij mij een minuut minder wil zien als ik jou juist een minuut meer wil zien. Wat nou als jij verliefd wordt op een ander en ik door de blindheid juist niemand anders zou willen zien.

Maar weet je. Wat jij denkt heb ik niet in de hand. Sterker nog, wat jij voelt is voor mij zelfs vaak nog een raadsel. Maar toch voelt dit voor mij al heel goed en ben ik weer blij als jij in mijn armen ligt en we samen weer eens een goed gesprek hebben.

Waarbij ik mij weer eens des te meer besef dat ik god op mijn knieën wil bedanken dat ik zo’n leuke, mooie en bijzondere meid als jou aan mijn zij mag hebben. Voor mij is er geen mooiere gedachte dan te weten dat ik je weer zal zien, je aan kan raken en kan merken dat wat wij hebben in de wereld niet te vinden is.

Voor mij ben jij nummer 1.

Liefs Arvid