“Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig? Het is hier geen opvanghuis voor een vrouwen die niet van elkaar af kunnen blijven. Wat een vertoning zeg.” zegt Pierre op sterk geïrriteerde toon tegen Jessica en Jo.

Met het schaamrood op de wangen zegt Jo op een zacht niveau dat ze niet weet hoe ze het moet uitleggen en kijkt wanhopig naar Jessica die op dat moment schuw naar de vloer staart.

Pierre ploft in zijn stoel en commandeert de meiden om ook te gaan zitten. “Kijk ik weet niet wat er allemaal aan de hand, maar het lijkt mij toch duidelijk dat dit niet de bedoeling kan zijn op de werkvloer. In elk geval niet op mijn werkvloer.”

Jessica en Jo zitten verstijfd aan de andere kant naar Pierre staren, als Jessica opeens met hakkelende stem begint te mompelen. “Pierre. Sorry, maar wat je zag kan ik niet goed praten en misschien is het beter als ik uitleg geef over deze gebeurtenis.”

Jessica legt het verhaal uit over het Rembrandtplein, het eten en de schokkende afloop in Tuschinski. Ondertussen zit Jo met stomheid geslagen Jessica aan te kijken en vraagt zich af of Jessica wel helemaal lekker bij haar hoofd is en zegt opeens dat het zo wel even genoeg is.

“Sorry hoor, maar ik weet ook even niet hoe ik het anders moet uitleggen. Als je zo’n held bent leg jij het dan maar uit. Ik wil er gewoon niet over liegen.” zegt Jessica tegen Jo.

Pierre begint opeens langzaam te lachen en kijkt opeens heel anders naar de situatie als de aap uit de mouw komt. “Dames, ik weet voldoende en verwacht dat dit niet meer gebeurt. Enne ga er alstublieft wel volwassen mee om. Jullie werk en collega’s mogen hier niet onder lijden.”

Jessica loopt naar Pierre en geeft hem een zoen op zijn wang. “Je bent een te toffe baas.” zegt ze tegen hem en loopt met een glimlach naar haar desk. De collega’s kijken allemaal naar Jessica en ze kan het dan ook niet laten om een opmerking te plaatsen. “Is er wat?”

Niemand reageert en iedereen gaat weer gewoon aan het werk. De dag is snel voorbij en Jessica is blij als ze weer naar huis kan. Even verder loopt ze langs Jo en geeft haar een knipoog.

’s Avonds gaat Jessica languit op de bank liggen en geniet met een glas Rosé van Grease. Terwijl de liedjes voorbij komen herinnert dat haar weer aan het gevoel van vroeger. De puberteit en de middelbare school gevoelens zijn weer helemaal terug als ze opeens gestoord wordt door de telefoon.

Het is een anoniem nummer en als ze opneemt hoor ze opeens een vrouw aan de andere kant van de lijn op agressieve toon praten. “Vieze vuile tiefushoer wie denk je wel dat je bent. Jo is van mij en als ik merk dat je nog één keer met je poten aan haar zit dan ben je mijn. Laat dat een waarschuwing zijn…” en de verbinding wordt verbroken.

Jezus, heb ik dat. Denkt Jessica bij zichzelf en kijkt bevend naar haar tv. Zou Jo nog een relatie hebben ofzo? Nou daar gaan we weer. Jessica heeft allang geen zin meer om naar Grease te kijken en besluit naar bed te gaan.

Ze kan de slaap niet vatten en ligt de hele tijd te malen en scenario’s te bedenken. “Tjonge jonge. Wat een gelul zeg.” denkt ze bij zichzelf en probeert om twee uur dan toch maar te gaan slapen.

Om zeven uur ’s morgens hoort ze glas gerinkel en schrikt wakker.

Wordt vervolgd.