“Ik weet niet precies hoe ik je dit moet zeggen, maar ik vrees dat ik ook verliefd ben op jou… X” Schrijft Jessica in haar sms naar Jo. Trillend van emotie legt ze haar mobiel op tafel en staart doelloos voor zich uit.

Opeens is het 1:00uur als ze wakker schrikt op de bank. Haar nek is helemaal stijf en ze voelt zich dan ook flink verkreukelt. Met pijn en moeite staat ze op en loopt naar de badkamer.

Als ze tijdens het tanden poetsen in de spiegel kijkt denkt ze weer even terug aan het moment in de bios en begint te glimlachen. Jezus, ik ben verliefd. Denkt ze. Ze trek haar nachtkleding aan en gaat slapen.

Op maandag is Jessica al vroeg op haar werk en met de vlinders in haar buik loopt ze met opgeheven hoofd op kantoor. Danielle kijkt met een big smile naar Jessica en vraagt wat er in vredesnaam aan de hand is.

Jessica loopt even rood aan en zegt op geheimzinnige toon dat er niets aan de hand is. “Nou volgens mij ben jij verliefd.” vult Danielle aan. “Ok misschien ben ik wel verliefd… En wat dan nog. Dat mag toch wel?” vult Jessica glimlachend aan op de opmerking van Danielle.

Als Jessica opeens lijkbleek wordt in haar gezicht vraagt Danielle wat er is. Jessica geeft geen antwoord en Danielle kijkt in dezelfde richting van Jessica. “Nou ik weet niet wat jij ineens mankeert. Het is Jo maar hoor.” zegt Danielle. Jo loopt wat stuntelig voorbij en groet op nerveuze toon. “Goeden morgen Dames”

Danielle slaat een arm om Jessica en vraagt of ze in vredesnaam wil vertellen wat er aan de hand is. Jessica begint te huilen en rent naar het toilet. Hyperventilerend probeert ze tot rust te komen en veegt de tranen van haar wangen.

“Wat moet ik nou? Zal ik het gewoon zeggen? Nee, het lijkt me beter als ik zeg dat het gewoon privé is.” Als Jessica weer is bijgetrokken gaat ze naar Danielle en zegt dat ze gewoon een slecht weekend heeft gehad. Danielle toont haar medeleven en geeft Jessica nog een schouderklop.

Later, als Jessica even in het magazijn papier pakt hoort ze nog iemand binnen komen. Het is Jo. “Nou daar staan we dan.” Zegt Jessica op behouden toon. Jo loopt dichter naar Jessica en kijkt haar recht in haar ogen aan.

Een moment van doodse stilte gaat voorbij als ze allebei het hoofd naar elkaar toe brengen. Schokkend van adrenaline duwt Jessica met haar lichaam Jo tegen de muur. Een flinke tongworsteling volgt en ze beginnen elkaar te betasten.

“Wat krijgen we nou?” horen ze opeens op zware toon. Het is Pierre, de directeur van de vestiging. “Ik wil jullie nu spreken op mijn kantoor.”

Wordt vervolgd.