Jo beseft ineens dat het reuze riskant is wat ze zojuist heeft gedaan. Wat een klotezooi denkt ze bij zichzelf. Hoe kan ik nou zo stom zijn. Ze Jessica kijkt met een schuin gezicht aan en zegt haar op angstige toon dat dit weleens grote gevolgen voor hun relatie zou kunnen hebben, maar dat ze het ook niet meer vol houd om het voor zich te houden.

“Jessica ik weet ook niet wat het is, maar ik kan er niets aan doen. Misschien verkloot ik de vriendschap nu gigantisch. Toch moet het mij van het hart… Ik ben verliefd op je.”

Kut heb ik dat. Denkt Jessica en er gaan duizend en één dingen door haar hoofd. Shit, wat moet ik nou. En wat moet ik zeggen?
Jessica is even stil en pakt de klamme hand van Jo beet. “Jo, je hebt me echt enorm laten schrikken. Ik weet ook niet of ik nu boos moet worden of…. Godver wat een situatie weer. Toch Jo, ik kan er niets aan doen, maar ik besef nu opeens wat jij bedoelt… Denk ik…”

De wereld lijkt even stil te staan terwijl de film op de achtergrond door gaat voor de rest van de zaal. Jessica legt voorzichtig haar hand achter het hoofd van Jo en beweegt zich langzaam met haar hoofd richting Jo. De adrenaline giert door beide lichamen en als in een droom sluiten de oren zich tot een doodse stilte.

Jessica kijkt in de schemering naar het gave gezicht en drukt zachtjes haar lippen op die van Jo. Langzaam en teder gaan ze op in een innige zoen partij. Opeens trekt Jessica zich terug en kijkt de andere kant op. Wat heeft dit te betekenen? Ben ik verliefd op een vrouw? Dan had ik dat toch veel eerder moeten merken… Tenminste als ik pot zou zijn. Toch? Jezus, hoe kan dit nou weer… Denkt Jessica.

“Jo het spijt me zeer, maar dit wordt me toch allemaal even te veel. Je bent echt een topmeid, maar ik had eerst toch wat anders verwacht van deze avond.” Jo begrijpt het en helpt Jessica uit haar stoel.

Ze verlaten het theather en lopen richting Rokin. Bij het kruispunt op het Rokin geeft Jessica nog een kus op de wang en zegt dat ze het erg gezellig vond, maar toch graag even de tijd wilt om dit te verwerken.

Onderweg naar huis piekert Jessica zich suf en begint zachtjes te huilen. Waarom gebeurt dit nou weer? Ben ik dan toch echt gevoelig voor vrouwen? Nee dat kan haast niet, want dan zou Peet ook niet zo dichtbij gekomen zijn.

Jessica weet het even niet meer en ze belt Johan om haar hart te luchten. Johan weet vaak toch op de een of andere manier alles zo in het licht te zetten dat het ineens logisch lijkt.

Wordt vervolgd.