Lief, mooi, begripvol, meelevend, verzorgend en nog veel meer is wat jij bent.
Iedereen zegt wel dat het de kleine dingen zijn die het doen, maar toch heb ik een beetje de overtuiging dat ik het toch anders ervaar.

Het lijkt eigenlijk vaak juist een heel groot probleem en voel ik mij juist heel erg ongemakkelijk, moet ik vaker naar de wc en krijg ik er hoofdpijn van.
Toch heb ik wel door waar het mis gaat, want het zijn wel grote dingen zoals je het ervaart, maar het wordt vaak door een kleine handeling opgelost.
Kijk en dan zou je dus kunnen zeggen, dat het de kleine dingen zijn die het oplossen.

Maar he, wat schets mijn verbazing? Dit werkt wel bij negatieve gedachten, maar niet bij de positieve gedachten. Hoe zit het daar dan eigenlijk?
Wat gebeurt er als iemand mijn gedag zegt? Wat gebeurt er als iemand zegt dat diegene jouw aardig vindt?
Verrek, ik heb het door, want op zo’n moment wordt toch je ego even gestreeld en kan ik er weer even tegenaan.

En jij weet precies hoe het zit, want jij bent… Mijn leven.

Daarom biedt ik hierbij mijn excuses aan, want je hebt gelijk.

“Het zijn de kleine dingen die het doen.”

Liefs Arvid

Ik moet je wat vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.
Het is iedere dag weer een strijd die gestreden moet worden en ik kom er maar niet uit.
Waarom heb ik jou zo hard nodig en waarom wil ik zo graag bij jou zijn.
Misschien is het wel, omdat je zo zacht bent of omdat je er altijd voor mij bent.

Ook was het afscheid vanmorgen weer zwaar en wilde ik niet bij je weg.
Het is natuurlijk ook niet niks als je al zo lang samen bent en eigenlijk nooit ruzie hebt gehad en eigenlijk ook niet zonder elkaar kan.

Door jou kom ik dan ook vaak in de zevende hemel en jij bent ook degene waarbij ik nooit last heb van schaamte.
Toch zou ik je liever niet meer willen kennen en ik denk dat het ook beter is als wij elkaar niet meer zouden zien.
Het zou mijn leven denk ik meer glans kunnen geven in dit korte leven zou ik dan ook meer kunnen meemaken.
Waarschijnlijk zal je het nooit begrijpen en ik weet wel dat het een feit blijft dat ik niet om je heen kan.

Het is ook geen onwil en niet, omdat ik niet van je hou.
Sterker nog, meer dan warmte en zachtheid geef je niet.
En alleen maar bij je liggen is voor mij eigenlijk niet genoeg om verder mee te kunnen.
Een gevoel van onmacht bekruipt mij en ik begin toch zo langzamerhand wel te beseffen dat ik niet om je heen kan.

Het is ook te naïef voor woorden en daarom wil ik zeggen dat ik jou voorlopig niet meer kwijt wil.

Jij bent er tenminste dag en nacht voor mij. Jij bent.. Mijn bed.
Oja, ik kom zo naar je toe, want ik ben bekaf.

Liefs Arvid

Ik moet je wat vertellen, maar ik weet niet waar ik moet beginnen.
Het is iedere dag weer een strijd die gestreden moet worden en ik kom er maar niet uit.
Waarom heb ik jou zo hard nodig en waarom wil ik zo graag bij jou zijn.
Misschien is het wel, omdat je zo zacht bent of omdat je er altijd voor mij bent.

Ook was het afscheid vanmorgen weer zwaar en wilde ik niet bij je weg.
Het is natuurlijk ook niet niks als je al zo lang samen bent en eigenlijk nooit ruzie hebt gehad en eigenlijk ook niet zonder elkaar kan.

Door jou kom ik dan ook vaak in de zevende hemel en jij bent ook degene waarbij ik nooit last heb van schaamte.
Toch zou ik je liever niet meer willen kennen en ik denk dat het ook beter is als wij elkaar niet meer zouden zien.
Het zou mijn leven denk ik meer glans kunnen geven in dit korte leven zou ik dan ook meer kunnen meemaken.
Waarschijnlijk zal je het nooit begrijpen en ik weet wel dat het een feit blijft dat ik niet om je heen kan.

Het is ook geen onwil en niet, omdat ik niet van je hou.
Sterker nog, meer dan warmte en zachtheid geef je niet.
En alleen maar bij je liggen is voor mij eigenlijk niet genoeg om verder mee te kunnen.
Een gevoel van onmacht bekruipt mij en ik begin toch zo langzamerhand wel te beseffen dat ik niet om je heen kan.

Het is ook te naïef voor woorden en daarom wil ik zeggen dat ik jou voorlopig niet meer kwijt wil.

Jij bent er tenminste dag en nacht voor mij. Jij bent.. Mijn bed.
Oja, ik kom zo naar je toe, want ik ben bekaf.

Liefs Arvid

Het is vijf uur op een gure herfstdag als ik na een lange werkdag thuis kom en gewoonte getrouw de televisie aan zet om te kijken of er nog wat nieuws is. Terwijl ik naar de beeldbuis staar raak ik in een diepe dagdroom die voor mijn gevoel meer lijkt op een nachtmerrie.

Ik zie niets achter mijn ogen, maar een koud gevoel van onbehaaglijkheid komt over mij heen. Het is dat gevoel waarbij je het idee hebt dat je wordt belazerd, maar er geen grip op hebt wat er aan de hand is.

Voor mij was er dan ook geen reden tot ongerustheid, maar na een paar was het gevoel nog onverminderd aanwezig. En ik besloot om maar eens vroeg mijn bed in te gaan wat uiteindelijk het slechtste idee bleek te zijn, want zelfs toen werd ik om de haverklap wakker met nog steeds hetzelfde gevoel.

Dit gevoel is ondragelijk, maar ik heb geen grond.
Weet jij wat er is? Laat het mij weten.

Liefs Arvid

Zijn het je ogen? Is het je lach? Zijn het de woorden die je zegt als ik dicht bij je ben? Dit zijn de eerste vragen die bij mij op komen als ik mij afvraag waarom.

Waarom ben ik zo blij met jou. De dagen verstrijken en de weken vliegen als een malle voorbij en er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat ik even aan je denk.

En dan slaat de angst toe, want deze ziekte maakt mij gek. Wat nou als dit voorbij gaat en jij mij niet meer ziet zitten. Wat nou als jij mij een minuut minder wil zien als ik jou juist een minuut meer wil zien. Wat nou als jij verliefd wordt op een ander en ik door de blindheid juist niemand anders zou willen zien.

Maar weet je. Wat jij denkt heb ik niet in de hand. Sterker nog, wat jij voelt is voor mij zelfs vaak nog een raadsel. Maar toch voelt dit voor mij al heel goed en ben ik weer blij als jij in mijn armen ligt en we samen weer eens een goed gesprek hebben.

Waarbij ik mij weer eens des te meer besef dat ik god op mijn knieën wil bedanken dat ik zo’n leuke, mooie en bijzondere meid als jou aan mijn zij mag hebben. Voor mij is er geen mooiere gedachte dan te weten dat ik je weer zal zien, je aan kan raken en kan merken dat wat wij hebben in de wereld niet te vinden is.

Voor mij ben jij nummer 1.

Liefs Arvid

De herfst is aangebroken en met de gure kou op mijn wangen voel ik de warmte van de laag hangende zon op mijn hoofd. Terwijl ik een beetje waggelend door de losse bladeren op de grond schuifel zie ik je ineens aankomen op de fiets.

Je bent zichtbaar goed in je hum en met een grote glimlach op je gezicht fiets je triomfantelijk mijn kan op. Even lijk ik voor mijn gevoel te verstijven en een beetje ongemakkelijk probeer ik nonchalant door te lopen, maar de adrenaline giert door mijn lijf.

Wat is er aan de hand en wie ben jij eigenlijk. Ik weet wel wie je bent hoor, maar ik durf je eigenlijk niet zo goed te benaderen. Het is gevoel van zo dichtbij en toch zo ver weg. Maar ik weet ook wel dat wanneer je je mond houd de spijt je achtervolgd.

Ondertussen kom ik weer terug op aarde en je bent nu heel dichtbij. Je kijkt me aan en met je mooie glimlach begroet je mij. Ik begin een beetje te blozen en knik terug.

Jezus wat ben ik toch ook een ongelofelijke loser. Nu had ik de kans om eindelijk een beetje aandacht te trekken en dan reageert ik als een zombie. En wat maakt het nou uit? Het is maar een groet, daar zal je zelf ook niet eens wat achter zoeken.

Eenmaal thuis besluit ik je bericht te sturen en ik weet niet precies wat erin moet staan, maar met een leuke opmerking probeer ik dan toch contact met je te zoeken.

En met succes, want het duurt nog geen dag en ik heb alweer een bericht terug.
Mijn verbazing slaat op hol als ik hoor dat jij mij ook al veel eerder had gezien en eigenlijk dacht dat ik allang bezet was.

Wauw het heeft lang geduurd, maar het is het dubbel en dwars waard geweest. Ik had nooit verwacht dat ik zo gek op iemand zou kunnen zijn als op jou. En ik denk dat wat wij nu samen hebben eigenlijk niet meer stuk kan.

Helaas zijn dromen bedrog, maar beter mooie dromen dan dan sombere gedachten.

Wat is de herfst dan toch mooi.

Liefs Arvid

Het is maandag ochtend en ik ontwaak met frisse moet uit een nacht waarin weer een hoop is gebeurt. Nog niet helemaal verlost van mooie dromen besef ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ineens realiseer ik mij dat ik niet gewoon wakker ben geworden, maar dat ik door een wonder wakker mag worden.

En dat is nou het mooie van het verhaal, want hoe mooi is het dat je kans krijgt om wakker te worden. Nou, om een lang verhaal kort te maken kom je er dan toch achter dat je vaak bezig bent met het bereiken van doelen die je niet had kunnen bedenken als jou vader en moeder niet precies die avond op dat moment hun liefde met elkaar deelden.

Toch is het niet realistisch om zo te denken, want je bent er nu eenmaal en dat is een feit. En het is ook al bekend dat het niet blijft en dat geeft je weer de drang om je doelen te bereiken, want als je niet dood zou gaan kan je altijd nog wel achter dat doel aan gaan.

Mijn doel is vaag maar bekend. Niet bekend bij bekenden, maar ik weet wel wat er loos is. En weet je, ik zou het wel van de daken willen schreeuwen, maar het gaat niet. Het voelt alsof je met paar sokken in je mond om hulp wil roepen.

Toch weet ik niet wat ik zou roepen als die sokken eruit zouden zijn, want weet je… Soms wil je wel iets vertellen, maar wil je eigenlijk niet de mening horen van die ander, maar gewoon gehoorzaamheid. En die angst snoert je mond.

Komen daar dan ook die gekken vandaan? Het was zo’n aardige man. Hij was zo leuk met kinderen. Je kon zo om hem lachen. Hij had altijd wel een leuk verhaal. Ik weet het niet en zelf ben ik ook niet zo bang voor de val, maar ik besef nu wel des te beter wat het is om je alleen te voelen.

De lach en begrip van binnen is de spiegel van frustratie en emoties die ik nu niet kwijt kan. En kom niet aan met “doe niet zo gek” of “oh, wat ben je toch ook zielig”, maar toon begrip. Luister en steun, omhels en knuffel. Dat is de ware vorm van liefdevol begrip.

En toch ben ik blij als ik morgen weer wakker wordt.

Liefs Arvid

Mooie ideeën en leuke gedachten voeren de boventoon als ik met dit herfstweer naar buiten staar en denk aan die fantastische momenten. De momenten dat we samen lachen en lekker kunnen kibbelen over die onzinnige dingen. De momenten dat ik je humeur verpest heb en daarna door spijtgevoelens het weer goed mag maken en een glimlach op je wangen kan toveren.

Bij deze gedachte vergeet ik weer even dat ik zojuist aan het balen was dat die mooie zomer alweer voorbij is. De zomer waarin we eindelijk weer eens lekker samen leuke dingen hebben gedaan en ook ons verdriet hebben gedeeld wat op ons pad kwam.

Heerlijk dicht bij je zijn dat is toch goud waard. Ik kan nog zo genieten van de gedachten dat je vlak naast me sliep en we al weer vroeg gingen sporten. Of wat dacht je van het lekker slenteren en cultuur proeven. Ik kan het in een woord noemen als “heerlijk”.

Wauw, waarom ben jij toch zo leuk en hoe krijg jij het toch weer voor elkaar om mij te doorzien alsof je zelf bedacht hebt wat ik denk. Jij hebt de gave om mij het gevoel te geven dat het leven veel leuker is dan gelukkig ouder worden.

En daarom wil ik jou bedanken.

Liefs Arvid

Het is alweer de laatste zondag van september en als ik naar buiten kijk is het redelijk bewolkt en je ruikt je geur van herfst door het raam. Waarom heb ik dan ook afgesproken om zo vroeg te gaan hardlopen na een avondje weg te zijn geweest.
Toch voel ik mij alweer snel goed en spring na het douchen in de auto om samen met mijn afspraak het bos in te rennen en ons een uurtje uit te leven op het parcours.

Ondertussen is de zon doorgebroken en lijkt het warm te gaan worden. Mijn afspraak gaat naar de tennisbaan en ik besluit thuis om nog even wat te gaan werken, maar omdat ik mijn gedachten er niet toe kan zetten heb ik jou maar gebeld en ik was zo blij om je weer even te horen.

We besloten om naar de dijk te gaan en even de wind door onze haren te laten waaien. Mijn god als ik er nu weer aan terug denk voel ik mij weer een koning te rijk. Op de een of andere manier maakt het niet uit wat je doet of zeg, maar het maakt mij gewoon een gelukkig mens. We besloten om op een bankje te gaan zitten en daar hebben we voor het gevoel uren naast elkaar gezeten zonder ook maar een woord te wisselen.

Het was eigenlijk gewoon goed zo en we wisten eigenlijk toch niet wat we tegen elkaar moesten zeggen. We kennen elkaar immers heel goed en het gevoel is ook goed, waarom zou je dan nog heel veel woorden gaan gebruiken. Je ging nog even wat dichter tegen mij aanzitten en toen wist ik het zeker.

Jij bent bent voor mij erg belangrijk en ik wil je niet kwijt. Hoewel ik het je wel wilde vertellen kreeg ik het niet over mijn lippen en weet je nog niet hoe hoog het mij zit. Maar weet je dat ik het eigenlijk niet zo erg vind zolang ik maar weet dat ik nog lang met jou om mag gaan.

Op een gegeven moment besloten we weer terug te lopen naar de auto, want het was ondertussen alweer donker geworden. Je stapte de auto in en keek mij ineens aan op een manier die ik nog niet van je kende. Was het nu angst of juist verliefdheid… Mijn maag draaide om en op zachte toon begon je te praten tot ik besefte dat ik gewoon thuis zat er bleek dat ik aan het dagdromen was.

Toch ben ik blij dat ik deze ervaring weer heb mogen meemaken en nu ga ik mij voorbereiden op het uitstapje, want zo meteen naar Ciske de musical in Scheveningen.

Dus ik wil je nog wel zeggen… Tot snel.

Liefs Arvid

Wanneer geef jij je bloot, laat jij jezelf eens zien
Ben je bang voor anderen of voor jezelf misschien
Ik probeer je scherp te volgen, toch blijf je vaag voor mij
En voor ieder antwoord dat je geeft komt er weer een raadsel bij

En je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
Je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht

Al dring ik bij je aan, zit ik op je huid
Ik kom nooit dichter bij jou zelf, je vlucht steeds voor me uit
Zal ik ooit te weten komen, wat gaat er in je om
Of wil je een mysterie zijn, waar ik nooit achterkom

En je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
Je blijft jezelf verbergen achter de lach op jouw gezicht
En nooit wordt er meer dan een tip van de sluier opgelicht

Achter iedere deur die ik open doe
doe jij een andere deur weer dicht
en zo blijf je verborgen,
nooit wordt er meer dan een tip
van de sluier opgelicht

Bovenstaande is een letterlijke quote van Boudewijn de Groot.
Het is de waarheid zoals ik het zie dan.
Hoe meer ik zeg dat ik je leuk vind, hoe minder jij reageert.
Hoe aardig ik mijn berichten op stel, hoe botter jij wordt.
Hoe meer xxx-jes ik in mijn sms-jes zet hoe minder jij er zet.
En hoe leuker ik jou ga vinden hoe meer aftand jij creëert.

Ik moet wel toegeven da mijn eerste aanpak door middel van
bluf te roepen ook niet ideaal is, maar ik weet wel dat men
spelenderwijs elkaar wel beter leert begrijpen dan.
Jij vond in deze gevallen dat ik jou niet serieus nam en
daarom wil ik dat niet meer zeggen, want ik wil je daarin geloven.
Maar wat blijkt nu… Je begint te grappen over situaties waarin
je zelf normaal heel gesloten bent en je reageert niet op signalen
van mij waarmee ik een stukje zekerheid probeer te vergaren.

Weet je… Ik mag het ook niet van je verlangen en het is misschien
ook mijn eigen schuld dat ik het allemaal zo ver laat komen.
Ik weet dat ik je erg leuk vind, maar juist jij zorgt ervoor
dat mijn respect voor jou afstandelijk ervoor zorgt dat ik nu
niet goed meer weet wat ik moet.

Het is nu ondertussen al zondag geworden en ik kom net terug van
een bbq bij een oud werkgever vandaan waar iedereen het reuze naar
zijn zin had. En ja ook ik had het naar mijn zin zullen de andere
gedacht hebben, maar ik zat met mijn puberhoofd te piekeren over jou.

De toekomst zal uitwijzen wat dit wordt, maar ik weet alleen zeker
dat ik als oudste niet weet hoe ver jij bent en wat jij denkt.
Daarom zeg ik je hierbij maak een keus… Wat wil je?

“Achter iedere deur die ik open doe
doe jij een andere deur weer dicht”

Ik hou van je…

Liefs Arvid