Lieve Jessica, ik heb gehoord dat je contact hebt gehad met mijn moeder vanwege mijn ziekte. Het bizarre is dat ik jou al bijna de hele week in mijn hoofd heb en ik al geen grip kon krijgen op de reden.
Afhankelijk dacht ik nog dat het te maken heeft met de gedachte dat dit misschien wel heel erg definitief zou kunnen zijn.

Ik heb gemerkt dat de afgelopen jaren voorbij zijn gevlogen terwijl alles zo logisch en vanzelfsprekend leek. Na mijn MEAO ben ik gaan werken en ik heb een leuke baan bij ons in het winkelcentrum als filiaalhouder van een sigarenwinkel. Ook ga ik nog steeds met Patricia en we vieren binnenkort dat we alweer 11 jaar samen zijn.

Het is jammer dat we door deze klote ziekte elkaar weer vinden en je zal vast wel willen weten hoe ik er aan toe ben. Om je alvast een beetje voor te bereiden kan ik je alvast het volgende vertellen.
Ik had in eerste instantie al wat last van pijn aan mijn oren, maar min dokter kon daar nog geen logische oorzaak van vind tot ik laatst een bobbel in mijn keel voelde en toen dachten we alsnog eerst aan een opgezette klier totdat ik ineens ook een bobbel in mijn mond voelde en naar de tandarts ging om dit te laten bekijken.
Ik dacht namelijk dat mijn verstandskies door kwam en daar een ontsteking was ontstaan.
Maar de tandarts verwees mij al meteen naar de KNO arts en die heeft wat weefsel laten onderzoeken waar uit kwam dat ik ziek was.
Als het goed is krijg ik vlak na de kerst mijn eerste chemo en als die aanslaat is het goed, maar anders wordt het ontzettend spannend.

Maar hoe is het met jou? Heb je een leuke vriend, kinderen, baan? En waar hang je tegenwoordig uit? Ik had al begrepen dat je in ieder geval niet meer hier in de buurt woont. Toch wil ik je zeggen dat je uiteraard altijd welkom bent als je een keer langs wilt komen. Ik ben in ieder geval blij verrast dat ik weer contact met je hebt.

Ik hoop je snel een keer te kunnen spreken.

Liefs Peter en Patricia

—EINDE EMAIL—

Terwijl bij Jessica een traan de weg naar haar mond vind neemt je nog een slok van haar wijntje en begint flink te snikken.
Nadat ze haar derde zakdoek vol gesnotterd heeft zet ze haar cd van Nina Simone op.
De muziek maakt Jessica rustig en ze staart een ogenblik voor zich uit.
Ineens realiseert Jessica zich dat het allemaal erg relatief is wat je mee maakt op deze aarde.
Waar ze zich eerst nog druk maakte over de verjaardag waar ze werd afgewezen zit ze nu met een zeer zieke vriend van vroeger.

Jessica trekt het even niet om nog langer thuis te zitten en besluit even een rondje buiten te gaan lopen. Ze kleed zich warm aan en verlaat haar appartement. Eenmaal buiten gekomen loopt ze richting het park wat niet ver bij haar huis vandaan ligt. Het is erg koud en ze voelt dat haar oren beginnen te prikken. Als ze langs de vijver in het park loopt krijgt ze het idee dat ze gevolgd wordt en ze probeert voorzichtig wat sneller te lopen. De persoon achter haar begint ook sneller te lopen en Jessica krijgt ineens een enorme kippenvel en ze besluit stil te gaan staan. De voetstappen komen zeer snel dichterbij en dan voelt ze ineens voelt ze een stevige hand die haar beet pakt.

Wordt vervolgd.

“Jezus, wat kan jij snel lopen.” zegt een stem achter haar. Jessica kijkt verschrikt achter zich en ziet dat Johan achter haar staat. “Godverdomme klootzak. Wil je mij nooit meer zo laten schrikken.” zegt Jessica op straffe toon tegen Johan.

Ze lopen samen naar een bankje en Johan legt uit dat hij helemaal naar Amsterdam is gekomen, omdat hij het gevoel had dat hij Jessica moest zien. Jessica weet niet zo goed wat ze moet zeggen en begint ineens te huilen.
Johan weet even niet wat er gebeurt en neemt Jessica in zijn armen.
“Wat is dit nou opeens?” Vraagt Johan.

Jessica haalt even diep adem en verteld over het verhaal van Peter en dat ze vanavond een email van hem heeft ontvangen waarin stond wat hij heeft en hoe het allemaal gegaan was.
Johan is er even stil van en probeert Jessica zo goed en zo kwaad als het gaat te troosten.

En na een kwartier besluiten de twee naar het appartement van Jessica te gaan. Eenmaal in het appartement aangekomen schenkt Jessica twee riante glazen Rose in en zet een grote schaal met Celebrations op tafel.
De tijd strijkt voorbij en de twee doen zich ondertussen te goed aan al het lekkers als opeens het geluid van een sms uit de telefoon van Jessica komt.

Jessica pakt de telefoon van de tafel en kijkt nieuwsgierig wie er op dit moment nog een bericht naar haar stuurt. Even blijft Jessica stil en dan loopt ze ineens rood aan.
Als Johan haar vraagt wat er aan de hand is legt ze uit van de verjaardag bij Jo en dat ze werd afgewezen, maar in het smsje staat nu dat ze al vaak wakker heeft gelegen omdat ze spijt heeft en ze wil toch graag dat het weer goed komt.

Johan weet nog over wie het gaat en vraagt aan Jessica of zij nog steeds wat voor Jo voelt, waarop Jessica aangeeft dat ze Jo nog wel leuk vind, maar bang is dat het misschien weer mis zou kunnen gaan. Jo heeft immers al vaker op een zeer confronterende manier duidelijk gemaakt hoe ze kan zijn.

Jessica gaat kijk Johan diep in zijn ogen aan en ze hem opeens als in een sprookje. Het lijkt alsof er een grote straal met licht achter zijn gestalte schijnt en Jessica krijgt een warm gevoel in haar buik en ze begint te stralen.

Johan kijkt toe hoe Jessica langzaam naast hem gaat zitten.
Zonder dat Jessica het beseft drukt ze met haar hand stevig John zijn gezicht naar haar toe en begint Johan te zoenen.
Zonder te aarzelen gaat Johan bijna automatisch mee en beantwoord vol overgave.
En binnen een paar minuten liggen Jessica en Johan half ontbloot op de bank als Johan opeens even niet wat hem overkomt en trekt zijn hoofd terug.

Wordt vervolgd.

Johan kijkt Jessica aan en zegt dat hij dit geen goed idee vind en hij is bang dat dit de vriendschap weleens zou kunnen verpesten en dat is wel het laatste wat hij wil. Jessica kijkt Johan even beduusd aan en slaat dan een arm om hem heen. “Ik weet ook niet wat mij bezielde” zegt ze tegen hem.

Even later komt Johan ook het nieuws dat hij sinds jaren weer verliefd is. “Zozo, dat ik dat nog mag meemaken.” glimlacht Jessica. Johan die al maanden geen vriendin heeft en volgens zijn vrienden te kritisch is heeft dan toch in een keer een meid ontmoet.

Jessica begint nieuwsgierig als ze is meteen met haar vragenvuur of ze haar kent en waar ze vandaan komt en natuurlijk hoe oud ze is, maar Johan die normaal altijd een grote mond heeft wil er niets over kwijt en met de woorden dat hij er nog op terug komt sluit hij direct het gesprek.

Die nacht blijft Johan slapen en ’s morgens als Jessica in de woonkamer komt heeft Johan al een lekker ontbijt gemaakt. “Ik dacht dat je daar vast wel trek in zou hebben” zegt Johan. En Jessica glimlacht en zegt dat Johan een lieverd is.

Na het ontbijt gaat Johan direct weer richting huis. En Jessica is nog niet in de woonkamer als ze haar mobieltje hoort. Het nummer in het scherm herkent ze niet en neemt nieuwsgierig op.

Het is Patricia de vriendin van Peter en ze vraagt aan Jessica tot hoever ze op de hoogte is van de ziekte van Peter. Jessica loopt wit aan en zegt dat ze sinds de verjaardag van Peter niets meer heeft vernomen. Patricia zegt dat Jessica dan maar beter even kan gaan zitten, omdat ze slecht nieuws heeft.

Patricia legt uit dat de doktoren zijn gestopt gestopt met de chemo’s, omdat de tumor die in de mond en de hals zit resistent was geworden en weer aan het groeien was. En Peter is ook al bestraalt om te kijken of ze de tumor nog terug konden dringen, maar de doktoren praten nog over maanden en niet meer over jaren. Waarmee er dus rekening gehouden moet worden een snel verloop. Hoop houden mag maar is niet erg realistisch geeft Patricia aan. Ze gaan nog kijken of Peter misschien nog een ander traject in kan, maar die kan is zeer gering.

Jessica is er even stil van en geeft aan dat ze zo snel mogelijk langs wil komen en omdat ze haar tranen bijna niet kan bedwingen wenst ze Paricia en Peter sterkte toe.
Na het telefoontje barst Jessica in huilen uit en schrijft een email naar haar vader waarin ze aangeeft dat ze te geëmotioneerd is om hem te bellen, maar dat ze wel wilde vertellen over de toestand met Peter.

De dag vliegt om en als Jessica ’s avonds in haar bed ligt denk ze weer terug aan haar pubertijd toen ze nog samen met Peter was.
En hoewel ze Peter nooit was vergeten heeft ze wel altijd gevonden dat Patricia bij hem paste. Peter heeft ooit weleens gezegd dat hij weleens twijfelde of het nou Patricia of hij zelf was die een relatie met Jessica heeft gehad, want Jessica en Patricia lagen op een lijn en konden het vroeger altijd goed met elkaar vinden.

Als ’s morgens de eerste zonnestralen de slaapkamer betreden wordt Jessica wakker en zet eerst even wat water voor de thee. En wanneer ze de kamer nog niet uit is hoort ze haar mobieltje. Ze loopt naar de tafel en ziet dat het weer hetzelfde nummer is als gisteren. Jessica krijgt het enorm koud en neemt op.

“Hey Jessica. Sorry dat ik je zo vroeg bel, maar ik was nog vergeten te vertellen dat Peet en ik eerder gaan trouwen door de omstandigheden.”

Wordt vervolgd.

Jessica doet voorzichtig de deur open en luistert of ze geluid hoort. Ze probeert haar ademhaling onder controle te houden, maar toch voelt ze haar hart met flinke doffe klappen in haar keel bonzen als ze opeens stemmen hoort.

Ze luistert nog eens goed en hoort ook een luid applaus. Dat betekent dat de tv aan staat. “Wat is hier in vredesnaam aan de hand” denkt ze bij zichzelf en stormt ineens de woonkamer in.

“Achelos? Wat doet jij hier?” Jessica ziet haar vader op de bank zitten en de tranen beginnen over haar wangen te biggelen. Ze had haar vader immers al maanden niet meer gezien.

“Sorry pop. Ik wilde je niet laten schrikken, maar ik moest toch in Nederland zijn en kon niet wachten om je te ontmoeten. Je vind het toch niet erg?” Jessica omhelst haar vader en ze raken diep in gesprek over alles wat ze hebben beleefd.

Als het op een gegeven moment twee uur in de nacht is kijkt Achelos wat bedenkelijk uit zijn ogen en Jessica vraagt zich af wat hij verbergt. Op het moment dat Jessica wil vragen wat Achelos op het hart heeft begint hij al te praten. “Het is misschien een raar verhaal, maar ik heb het vermoeden dat je nog een broertje hebt.”

Jessica denkt even na en vraagt hoe haar vader bij die onzin komt.
“Nou het stomme wil dat ik toevallig op internet aan het surfen was en zag dat iemand op zoek was naar zijn biologische moeder en daarbij stond de volledige naam van jou moeder en het dorp waar zij vandaan kwam. Je moeder kwam uit een dorp met tienduizend bewoners dus de kans was klein dat ze het niet was. En zodoende heb ik contact met haar gezocht.”

Op een gegeven moment begint het voor Jessica toch een beetje duidelijk te worden en beseft dat er dus waarschijnlijk een halfbroer rond loopt. “Maar wat wil jij daar dan aan doen?” vraagt Jessica dan aan haar vader.

“Ik werd gevraagd of ik voor mijn werk in Nederland wat mensen wilde begeleiden en dat kwam voor mij eigenlijk als een geschenk uit de hemel. En dit verhaal zit mij immers toch niet lekker.” antwoord Achelos en kijkt ondertussen uiterst ernstig naar Jessica.

Rond vijf uur besluiten ze om maar eens te gaan slapen, want om half acht gaat de wekker van Jessica weer. Terwijl Jessica in bed ligt denkt ze nog even terug aan die gekke avond bij Jo en het verhaal van haar vader, waarna ze binnen tien minuten in een diepe slaap raakt.

Als Jessica ’s morgen met wallen onder haar ogen op haar werk verschijnt komen uit verschillende hoeken al de nodige opmerkingen die allemaal gericht lijken te zijn op haar verhouding met Jo. Jessica heeft absoluut geen zin in deze flauwe grappen en vraagt of ze willen stoppen met die opmerkingen en voegt eraan toe dat ze niets met Jo heeft.

Tijdens de lunch is Jessica al aardig bij getrokken en merkt op dat Jo niet aan het werk is. “Ze zal het wel gezellig hebben gehad” denkt ze bij zichzelf.

Jessica loopt even naar buiten en belt haar vader op om te vragen wat hij aan doen is.
“Hoi pappie. Hoe gaat hij nou met je?” vraagt ze aan Achelos, waarop hij aangeeft dat hij in Annen is.

Annen is het dorp waar Achelos vroeger de moeder van Jessica heeft ontmoet en Jessica ook haar eerste jaar heeft doorgebracht.

“Nou spannend hoor. Je houd me wel op de hoogte hé? Wat ik vind het wel heel apart hoor.” zegt Jessica nog en sluit het gesprek met een lieve groet.

De uren kruipen voorbij en Jessica is blij als ze op een gegeven moment eindelijk naar huis kan. Nog even voor ze haar werk verlaat stuurt ze haar vader nog een sms om te vragen of haar vader mee eet.
Hij geeft aan niet te weten of hij op tijd in Amsterdam is, maar wel graag nog een nacht bij haar wil verblijven.

Jessica vind het geen probleem en is allang blij dat ze haar vader nog een dag kan zien.
Rond een uur of acht staat Achelos voor de deur en vliegt Jessica haar vader in de armen.
Eenmaal binnen maakt Jessica een kopje espresso met Grand Marnier voor haar vader.

“Hoe was het vandaag?” vraagt Jessica nieuwsgierig. Achelos steekt van wal en verteld dat hij nog best veel mensen heeft gesproken die hij nog kon van vroeger, maar over die tijd wisten de meeste de mensen niet zoveel helaas.

“Maar toen jij bij tante Mar woonde ben jij toch een tijdje met een Peter Schop omgegaan?” vraagt haar vader opeens uit het niets.
“Ja pap. Dat zou jij toch wel moeten weten. Dat was mijn eerste vriendje waar ik bijna drie jaar verkering mee heb gehad. Hoezo dan?”

Haar vader verteld dat iedereen zich nog wel kon herinneren dat Peter en Jessica veel samen gezien werden, maar dat het met Peter niet zo goed gaat. Achelos weet te vertellen dat Peter last heeft van een kwaadaardige tumor in de keel met uitzaaiingen naar de botten, maar het onderzoek loopt nog en hij wordt binnenkort waarschijnlijk behandelt.

Een flinke rilling loopt over het lichaam van Jessica en ze begint te huilen. “Sorry schat, ik had mij niet gerealiseerd dat jij verkering met hem hebt gehad. Zal ik anders morgen even achter zijn contact gegevens aan gaan?” vraagt Achelos en probeert haar ondertussen te troosten.

“Jezus Christus wat een kutzooi. Zou hij het overleven? Ik heb het nummer van zijn ouders nog, dus ik bel morgen zelf wel even.” zegt Jessica en veegt de tranen van haar wangen. Achelos zegt dat ze dan beter nu kan bellen, want het is pas half negen en anders kan ze toch niet slapen.

Jessica zoekt het nummer op en toetst stevig bibberend het nummer in en brengt de hoorn naar haar oor.

Wordt vervolgd.

De telefoon ging over en toen Jessica bijna wilde ophangen hoorde ze dat er werd opgenomen door een vrouw met een rustige en beheerste stem die zich voorstelde als mevrouw Schop.

“Hallo mevrouw Schop u spreekt met Jessica de Jong. Ik heb gehoord dat Peter ziek is en daar ben ik nogal van geschrokken.”

Mevrouw Schop geeft aan dat ze het ontzettend goed vind dat Jessica de Moeite heeft genomen om contact op te nemen met haar en dat Peter dat ook wel op prijs zal stellen.

Daarna legt ze uit dat Peter in juli al wat last kreeg van een middenoor ontsteking, maar dat de antibiotica geen effect had op de klachten.
Daarnaast had hij al een tijdje last van zijn verstandskiezen die door zouden komen en er nu een bobbel ontstond.
Maar toen Peter bij de tandarts kwam zag deze al direct dat het niet in de haak was en heeft hem direct door gestuurd naar een specialist in het ziekenhuis en die heeft vastgesteld dat het ging om een kwaadaardige tumor.
En nu zijn we zover dat we weten dat het in zijn keel, mond, neus en achter zijn ogen zit met waarschijnlijk uitzaaiingen op zijn botten.

Het is even stil en mevrouw Schop vraagt of Jessica er nog is. Ze hoort een ligt gesnik aan de andere kant en Jessica zegt met beladen stem dat ze er nog wel is, maar dat heel veel moeite heeft om dit te horen. Peter was immers haar eerste vriendje geeft ze aan en ze ziet weer een heleboel dingen uit die tijd voor zich.

Jessica vraagt of mevrouw Schop de groeten wil doen aan Peter en hem enorm veel sterkte wil wensen.
En als Peter het ook goed vind zou ze graag ook een keer langs willen komen, maar daarover neemt Jessica binnenkort wel contact op.

Als Jessica klaar is met bellen heeft haar vader al een kop thee neergezet en wat Celebrations op een schaaltje gedaan.
Jessica en Achelos praten nog even door over Peter, want deze situatie heeft toch wel diepe indruk gemaakt op Jessica.

Ze kan zich nog goed herinneren dat ze veertien jaar waren en net verkering hadden. Jessica hielp toen met de verhuizing van Peter en de rest van het gezin op een koude winterdag en er lag ook veel sneeuw in de straat.
Dit was waardeloos om te verhuizen natuurlijk, maar voor de jongeren was het lachen, gieren brullen.

De uren gaan voorbij terwijl Jessica en Achelos praten over hun jeugd.
Eind van de avond zegt Achelos dat hij naar bed gaat, omdat hij de volgende dag weer vroeg opstaat en niet meer terug gaat naar Amsterdam.

Jessica geeft haar vader nog een knuffel en wenst hem succes op zijn werk en zijn tocht naar haar half broertje.

Vlak voordat ze haar slaapkamer in gaat vraagt ze of haar vader nog iets speciaals wil hebben met de kerst? Ze weet immers niet of ze hem nog zal spreken en aangezien ze met de hele familie in Londen zitten met de kerst vind ze het wel prettig om dat van tevoren te weten.

Achelos lach even naar Jessica en zegt dat hij allang blij is als hij haar weer ziet.
Typisch haar vader. Jessica glimlacht en zegt haar vader weltrusten.

Jessica slaapt die nacht heel onrustig en droomt hevig over Peter en zijn ziekte.
Badend in het zweet wordt ze wakker als ze droomt dat ze dood gaat en alleen nog even aan haar verzekering moet doorgeven op welke datum.
Ze neem even een slokje water en valt weer in slaap.

Als Jessica ’s morgens op haar werk even haar Hotmail bekijkt ziet ze dat Peter haar een email heeft gestuurd met het onderwerp “Ik ben blij dat je me niet vergeten ben.”

Met ingehouden adem klikt ze op het emailtje en het duurt even voor dat hij opent.

Wordt vervolgd.

“Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig? Het is hier geen opvanghuis voor een vrouwen die niet van elkaar af kunnen blijven. Wat een vertoning zeg.” zegt Pierre op sterk geïrriteerde toon tegen Jessica en Jo.

Met het schaamrood op de wangen zegt Jo op een zacht niveau dat ze niet weet hoe ze het moet uitleggen en kijkt wanhopig naar Jessica die op dat moment schuw naar de vloer staart.

Pierre ploft in zijn stoel en commandeert de meiden om ook te gaan zitten. “Kijk ik weet niet wat er allemaal aan de hand, maar het lijkt mij toch duidelijk dat dit niet de bedoeling kan zijn op de werkvloer. In elk geval niet op mijn werkvloer.”

Jessica en Jo zitten verstijfd aan de andere kant naar Pierre staren, als Jessica opeens met hakkelende stem begint te mompelen. “Pierre. Sorry, maar wat je zag kan ik niet goed praten en misschien is het beter als ik uitleg geef over deze gebeurtenis.”

Jessica legt het verhaal uit over het Rembrandtplein, het eten en de schokkende afloop in Tuschinski. Ondertussen zit Jo met stomheid geslagen Jessica aan te kijken en vraagt zich af of Jessica wel helemaal lekker bij haar hoofd is en zegt opeens dat het zo wel even genoeg is.

“Sorry hoor, maar ik weet ook even niet hoe ik het anders moet uitleggen. Als je zo’n held bent leg jij het dan maar uit. Ik wil er gewoon niet over liegen.” zegt Jessica tegen Jo.

Pierre begint opeens langzaam te lachen en kijkt opeens heel anders naar de situatie als de aap uit de mouw komt. “Dames, ik weet voldoende en verwacht dat dit niet meer gebeurt. Enne ga er alstublieft wel volwassen mee om. Jullie werk en collega’s mogen hier niet onder lijden.”

Jessica loopt naar Pierre en geeft hem een zoen op zijn wang. “Je bent een te toffe baas.” zegt ze tegen hem en loopt met een glimlach naar haar desk. De collega’s kijken allemaal naar Jessica en ze kan het dan ook niet laten om een opmerking te plaatsen. “Is er wat?”

Niemand reageert en iedereen gaat weer gewoon aan het werk. De dag is snel voorbij en Jessica is blij als ze weer naar huis kan. Even verder loopt ze langs Jo en geeft haar een knipoog.

’s Avonds gaat Jessica languit op de bank liggen en geniet met een glas Rosé van Grease. Terwijl de liedjes voorbij komen herinnert dat haar weer aan het gevoel van vroeger. De puberteit en de middelbare school gevoelens zijn weer helemaal terug als ze opeens gestoord wordt door de telefoon.

Het is een anoniem nummer en als ze opneemt hoor ze opeens een vrouw aan de andere kant van de lijn op agressieve toon praten. “Vieze vuile tiefushoer wie denk je wel dat je bent. Jo is van mij en als ik merk dat je nog één keer met je poten aan haar zit dan ben je mijn. Laat dat een waarschuwing zijn…” en de verbinding wordt verbroken.

Jezus, heb ik dat. Denkt Jessica bij zichzelf en kijkt bevend naar haar tv. Zou Jo nog een relatie hebben ofzo? Nou daar gaan we weer. Jessica heeft allang geen zin meer om naar Grease te kijken en besluit naar bed te gaan.

Ze kan de slaap niet vatten en ligt de hele tijd te malen en scenario’s te bedenken. “Tjonge jonge. Wat een gelul zeg.” denkt ze bij zichzelf en probeert om twee uur dan toch maar te gaan slapen.

Om zeven uur ’s morgens hoort ze glas gerinkel en schrikt wakker.

Wordt vervolgd.

Kut, wat was dat? Een inbreker? Jessica spits haar oren en sluipt zachtjes uit haar bed. Terwijl ze voorzichtig haar broek aan trekt blijft het doodstil in huis.

Op haar tenen loopt ze naar de woonkamer. Terwijl ze bibberend luistert of er geluid uit de woonkamer komt legt ze haar hand op de deurklink. Ze doet de deur zachtjes open en ineens schrikt ze zich kapot. Oh, gelukkig het is de kat die tussen haar benen door de woonkamer uitvlucht.

Als Jessica het licht aan zet ziet ze dat er niet is ingebroken, maar dat de kat een vaas van het dressoir heeft geduwd. “Grrr. Moos, wat heb je nou weer gedaan?” Mompelt Jessica en ruimt de scherven op. Dat is weer een lekker begin van de dag denkt ze.

Eenmaal op haar werk aangekomen aarzelt ze geen moment en loopt op Jo af. “Kan ik alsjeblieft even met je praten.” Ze lopen naar de plaats achter het pand en Jessica confronteert haar met het verhaal over het telefoontje en het dreigement.

Jo loopt rood aan en begint op opgewonden toon te praten “Wat een ongelofelijk kutwijf is dat toch ook. Ze moet gewoon eens leren dat het over is.” Jo legt uit dat het haar ex. Linda is en dat ze niet kan verkroppen dat het over is. En dat terwijl ze al anderhalf jaar uit elkaar zijn.

Jessica kijkt een beetje argwanend en vraagt of ze elkaar nog weleens zien. “Dat echt niet. Ik heb haar al weken niet gezien en dat wil ik graag zo houden.” zegt Jo.
“Maar ik zal haar nog wel even aanspreken, want het moet toch ook niet gekker worden. Als ze zich nu ook al gaat bemoeien met mijn nieuwe liefdes. Dan word ik echt link.”
Jessica knikt dat het goed is en ze geven elkaar een knuffel en lopen naar binnen.

Tijdens de lunch eten Jessica en Jo samen een hapje en hebben de grootste lol. Jo vraagt of Jessica zin heeft om ’s avonds een borrel te komen doen bij haar ouders, want haar broertje Onno is jarig en hoe meer zielen hoe meer vreugd. Jessica geeft aan dat ze het nog even moet bekijken en dat ze het nog wel even laat weten.

Als Jessica ’s middags klaar is met eten en even naar “As the world turns” kijkt krijgt ze een sms “Als je zin hebt in een borrel ben je welkom. Groetjes.”. Ze staart even voor zich uit en denkt bij zichzelf dat ze zich best wel even kan laten zien.

Ze gaat snel nog even onder de douche, doet wat make-up op en een lekker luchtje. Na wat gestuntel voor de spiegel gaat ze op weg.

De ouders van Jo wonen aan een 60 Km weg en hebben een grote huis met een enorm erf. Als ze achter op het erf staat ziet ze dat het erg druk is binnen. “Hier ben ik niet goed in.” Denkt ze bij zichzelf, maar maakt toch een beetje haast. Als ze in de bijkeuken staat haalt ze nog even adem en doet de keukendeur open.

“Zo. Niet verwacht en toch gekomen.” zegt Jessica en hoopt daarmee het ijs te breken. Ze kijkt in de rondte en ziet dat ze niemand kent. Ze heeft de ouders van Jo weleens gezien op een feestje, maar ja dan weet je ook niet wat ze van je denken nu je ineens met hun dochter gaat.

“Kom alsjeblieft verder en voel je thuis” zegt haar moeder op enthousiaste toon. Jessica geeft iedereen een hand en ziet dat Esther er ook is. “Hey Essy, wat leuk dat jij er ook bent.” en Jessica schuift aan bij haar. Esther verteld haar dat ze al had gehoord dat Jessica langs zou komen en dat de anderen in de kamer het eigenlijk ook allemaal weten.

“Zo zo. Ben ik zo interessant dan?” Vraagt Jessica. Waarop Esther met een grote glimlach aangeeft dat zij en de vriendinnen van Jo vinden dat ze een goede aan Jessica zouden hebben. Jessica bloost wat en zegt dat ze dat lief vind.

Terwijl de avond voorbij gaat zegt opeens de moeder van Jo dat ze Jessica goed bij haar dochter vind passen en de menigte moedigt dat direct aan. Opeens roept Jo dat haar moeder even normaal moet doen.
Jessica schrikt even van de overdreven reactie van Jo en kijkt de moeder van Jo even verbijstert aan.

“Wat mankeer jij nou ineens? Ik vind Jessica gewoon een leuke meid.” Herhaalt de moeder en kijkt haar dochter recht aan. “Mam, je weet dat ik niet van dat gepush hou. Ik maak mijn eigen keuzes.” zegt Jo op een bitchy toon.

Iedereen is even stil en beginnen langzaam weer wat met elkaar te praten. Ondertussen is Jessica naast Jo gaan zitten en probeert een gesprek aan te knopen.

“Wat is er ineens met je.” Vraagt Jessica op gevoelige toon.
“Er is niets en ik heb liever dat je mij even met rust laat. Eigenlijk weet ik even niet wat ik wil. Dat gezeik met die ex van me en jij daar ook nog eens bij. Ik ben bang dat het te veel is.” zegt Jo op straffe toon.

Jessica krijgt even een brok in haar keel en vraag wat Jo daarmee bedoelt. Jo geeft aan dat ze eigenlijk op dit moment geen relatie wil en eigenlijk nog even zonder relatie door wil gaan.
Met stomheid geslagen kijkt Jessica naar de keukentafel en vraagt of ze het meent.

Jo beveelt Jessica om haar aan te kijken en zegt dat ze het hard vind, maar dat het beter is voor haar. Jessica begrijpt er niets meer van en zegt toch dat ze het respecteert.

Als Jo op staat om ergens anders te gaan zitten doet Jessica of er niets aan de hand is en staat ook op. Ze wenst iedereen met een glimlach nog een fijne avond.

Terwijl de mensen Jessica een goede nacht wensen, loopt Jessica met een misselijk gevoel de deur uit en rijdt weer naar huis met Eros Ramazotti galmend uit haar speakers.

Als ze aan komt bij haar huis ziet ze dat het licht binnen aan staat. Dat kan helemaal niet denkt ze bij zichzelf, want ik ben zelf nog terug gegaan om dat te controleren. Terwijl ze de sleutel in het slot wilt stoppen merkt ze dat de deur open is.

Wordt vervolgd.

Jo beseft ineens dat het reuze riskant is wat ze zojuist heeft gedaan. Wat een klotezooi denkt ze bij zichzelf. Hoe kan ik nou zo stom zijn. Ze Jessica kijkt met een schuin gezicht aan en zegt haar op angstige toon dat dit weleens grote gevolgen voor hun relatie zou kunnen hebben, maar dat ze het ook niet meer vol houd om het voor zich te houden.

“Jessica ik weet ook niet wat het is, maar ik kan er niets aan doen. Misschien verkloot ik de vriendschap nu gigantisch. Toch moet het mij van het hart… Ik ben verliefd op je.”

Kut heb ik dat. Denkt Jessica en er gaan duizend en één dingen door haar hoofd. Shit, wat moet ik nou. En wat moet ik zeggen?
Jessica is even stil en pakt de klamme hand van Jo beet. “Jo, je hebt me echt enorm laten schrikken. Ik weet ook niet of ik nu boos moet worden of…. Godver wat een situatie weer. Toch Jo, ik kan er niets aan doen, maar ik besef nu opeens wat jij bedoelt… Denk ik…”

De wereld lijkt even stil te staan terwijl de film op de achtergrond door gaat voor de rest van de zaal. Jessica legt voorzichtig haar hand achter het hoofd van Jo en beweegt zich langzaam met haar hoofd richting Jo. De adrenaline giert door beide lichamen en als in een droom sluiten de oren zich tot een doodse stilte.

Jessica kijkt in de schemering naar het gave gezicht en drukt zachtjes haar lippen op die van Jo. Langzaam en teder gaan ze op in een innige zoen partij. Opeens trekt Jessica zich terug en kijkt de andere kant op. Wat heeft dit te betekenen? Ben ik verliefd op een vrouw? Dan had ik dat toch veel eerder moeten merken… Tenminste als ik pot zou zijn. Toch? Jezus, hoe kan dit nou weer… Denkt Jessica.

“Jo het spijt me zeer, maar dit wordt me toch allemaal even te veel. Je bent echt een topmeid, maar ik had eerst toch wat anders verwacht van deze avond.” Jo begrijpt het en helpt Jessica uit haar stoel.

Ze verlaten het theather en lopen richting Rokin. Bij het kruispunt op het Rokin geeft Jessica nog een kus op de wang en zegt dat ze het erg gezellig vond, maar toch graag even de tijd wilt om dit te verwerken.

Onderweg naar huis piekert Jessica zich suf en begint zachtjes te huilen. Waarom gebeurt dit nou weer? Ben ik dan toch echt gevoelig voor vrouwen? Nee dat kan haast niet, want dan zou Peet ook niet zo dichtbij gekomen zijn.

Jessica weet het even niet meer en ze belt Johan om haar hart te luchten. Johan weet vaak toch op de een of andere manier alles zo in het licht te zetten dat het ineens logisch lijkt.

Wordt vervolgd.

Met een brok in haar keel en een trillende hand pakt Jessica haar telefoon uit haar tas. Ze neemt een diepe zucht en klikt op bellen als ze Johan in haar scherm heeft staan.

Op het moment dat er wordt opgenomen hoort Jessica een vrouwenstem door de hoorn. “Hallo met Tamara…” Even twijfelt ze of ze echt Johan heeft gebeld. “Uhhh… Is Johan misschien in de buurt?” Aan de andere kant hoort ze dat Johan geroepen wordt. Heel apart dit, waarom zegt ze niet even dat ze zijn telefoon opneemt. Nouja, het zal wel.

Als opeens Johan aan de telefoon komt weet Jessica even niet waar ze moet beginnen. “Johan ik weet niet waarom ik dit ineens met jou moet bespreken, maar er is mij iets bizars overkomen. Je wist toch dat ik naar de bios zou gaan… ( Jessica legt het verhaal uit) …en toen heb ik haar gezoend. Wat moet ik nou? Ik weet niet eens of ik nou verliefd ben of wat.”

Johan geeft adrem als hij is een duidelijk antwoord “Jess, ik ken je nu al een flinke poos en ik kan jou niet vertellen of je lesbisch bent, maar maak je niet druk over je keuze. Wat je ook doet, het is een ervaring en zolang je niets met tegenzin doet ben je weer een stap ouder toch?”

Terwijl Johan zijn verhaal doet hoort Jessica een grinnik in zijn stem en ze voelt bij zichzelf ook ineens een gevoel van opluchting. “Maarja wat moet ik nou?” vraagt ze aan Johan.

“Meid, maak je niet dik. Ga naar huis neem een flink glas rosé en zet een goed muziekje op. Dan spreken we elkaar mogen wel.” Jessica is nog even stil en vraagt even tussendoor wie die Tamara nou is.

Wederom lacht Johan en verteld dat hij het al eerder had willen zeggen, maar het was er nog niet van gekomen. “Nou je weet toch van die meid van de sportschool waar ik het laatst over had? Nou, we zijn een paar keer bij elkaar op visite geweest en van het één kwam het ander. En volgens mij zit ik er nu een beetje aan vast. Als je begrijpt wat ik bedoel.”

Jessica heeft eigenlijk geen zin om het geluk van anderen aan te horen en feliciteert Johan met geacteerde stem.

Eenmaal thuis aangekomen schopt Jessica haar laarzen uit in de gang en slentert naar de woonkamer. Ze zet haar cd op van Eros Ramazotti en schenkt zichzelf een glas Rosé in als ze opeens het sms geluid van haar mobiel hoort.

“Jessica, ik hoop echt dat we nog normaal met elkaar om kunnen gaan en dat ik je niet te veel heb laten schrikken. X Jo” Jessica gooit haar mobiel op de bank en terwijl Eros galmt door haar appartement biggelen de tranen over haar wangen.

Ze veegt de tranen van haar gezicht en kijkt nog even naar de foto van haar vader.
Pfff. Eerst peet, dan mijn werk en dan dit weer. Denkt Jessica bij zichzelf.

Jessica piekert zich suf en vraagt zich af of ze dan toch echt op vrouwen valt. Waarom heb ik dat dan nooit eerder gevoeld? Zoiets zit toch in je genen? Misschien heeft Johan wel gelijk en moet ik gewoon eerlijk zijn tegenover mijzelf.

Ondertussen denkt Jessica nog even aan het moment met Jo in de bios en de leuke momenten met Jo op haar werk. Met rode blosjes op haar wangen voelt Jessica het.
Ze is verliefd…

Na enige tijd pakt ze haar telefoon en stuurt een sms naar Jo….

Wordt vervolgd.

“Ik weet niet precies hoe ik je dit moet zeggen, maar ik vrees dat ik ook verliefd ben op jou… X” Schrijft Jessica in haar sms naar Jo. Trillend van emotie legt ze haar mobiel op tafel en staart doelloos voor zich uit.

Opeens is het 1:00uur als ze wakker schrikt op de bank. Haar nek is helemaal stijf en ze voelt zich dan ook flink verkreukelt. Met pijn en moeite staat ze op en loopt naar de badkamer.

Als ze tijdens het tanden poetsen in de spiegel kijkt denkt ze weer even terug aan het moment in de bios en begint te glimlachen. Jezus, ik ben verliefd. Denkt ze. Ze trek haar nachtkleding aan en gaat slapen.

Op maandag is Jessica al vroeg op haar werk en met de vlinders in haar buik loopt ze met opgeheven hoofd op kantoor. Danielle kijkt met een big smile naar Jessica en vraagt wat er in vredesnaam aan de hand is.

Jessica loopt even rood aan en zegt op geheimzinnige toon dat er niets aan de hand is. “Nou volgens mij ben jij verliefd.” vult Danielle aan. “Ok misschien ben ik wel verliefd… En wat dan nog. Dat mag toch wel?” vult Jessica glimlachend aan op de opmerking van Danielle.

Als Jessica opeens lijkbleek wordt in haar gezicht vraagt Danielle wat er is. Jessica geeft geen antwoord en Danielle kijkt in dezelfde richting van Jessica. “Nou ik weet niet wat jij ineens mankeert. Het is Jo maar hoor.” zegt Danielle. Jo loopt wat stuntelig voorbij en groet op nerveuze toon. “Goeden morgen Dames”

Danielle slaat een arm om Jessica en vraagt of ze in vredesnaam wil vertellen wat er aan de hand is. Jessica begint te huilen en rent naar het toilet. Hyperventilerend probeert ze tot rust te komen en veegt de tranen van haar wangen.

“Wat moet ik nou? Zal ik het gewoon zeggen? Nee, het lijkt me beter als ik zeg dat het gewoon privé is.” Als Jessica weer is bijgetrokken gaat ze naar Danielle en zegt dat ze gewoon een slecht weekend heeft gehad. Danielle toont haar medeleven en geeft Jessica nog een schouderklop.

Later, als Jessica even in het magazijn papier pakt hoort ze nog iemand binnen komen. Het is Jo. “Nou daar staan we dan.” Zegt Jessica op behouden toon. Jo loopt dichter naar Jessica en kijkt haar recht in haar ogen aan.

Een moment van doodse stilte gaat voorbij als ze allebei het hoofd naar elkaar toe brengen. Schokkend van adrenaline duwt Jessica met haar lichaam Jo tegen de muur. Een flinke tongworsteling volgt en ze beginnen elkaar te betasten.

“Wat krijgen we nou?” horen ze opeens op zware toon. Het is Pierre, de directeur van de vestiging. “Ik wil jullie nu spreken op mijn kantoor.”

Wordt vervolgd.